Zo voelt het als toerist tussen de Kuna op de San Blas eilanden | Panama

Het water valt met bakken uit de hemel. Onder een afdakje wachten we op de boot naar San Blas. Om mij heen staan zo’n tien andere toeristen en vijf mensen van de Kuna stam. Ze zijn getint en super klein. Één meter vijftig misschien?

De eerste indrukken van de Kuna mensen

De vrouw is gehuld in een traditonele jurk. Haar schouders en knieën worden bedekt door een rode jurk, afgewerkt met gele frutsels. Om haar enkels zijn kralen geregen en bedekken haar hele onderbenen. Wanneer ze opzij kijkt zie je in weerszijden van haar neus gouden kraaltjes zitten. Haar haar is kort en zwart en aan haar gezicht zie je haar Indianen afkomst.

De mannen daarentegen hebben westerse kleding aan. Een stoere pet, t-shirt en een spijkerbroek. Ook zij zijn heel erg klein en het Indianen gelaat straalt ervan af.

Wachtend op de boot neem ik deze mensen in mij op en beeld ik mij in hoe hun leven in het regenwoud veranderd is in het leven op een eiland en hoe dat er dan uit zou zien. Ik hoop dat ze maar geen gekke welkomsdans gaan doen op het eiland als we aankomen.

Op weg naar de San Blas eilanden

Het motorbootje komt aan gevaren en met onze tassen in plastictassen gestopt banen we ons naar de boot. Met mijn slippers stap ik in een dikke modderplas. Maar ach, alles wordt toch wel nat nu. Het bootje heeft gelukkig een dakje en ik ga achterin bij de rand zitten. En hoewel het hier prachtig is op de rivier in de jungle naar de oceaan, hou ik mijn handen binnenboord. Ik ben bang dat er misschien uit het niets een krokodil opduikt. Ik heb er geen gezien, maar je zal net zien dat ze allemaal onder de boot zitten…

Wanneer we de oceaan op varen zie ik al gauw de verschillend eilandjes. De San Blas eilanden, beheert door de Kuna gemeenschap, bestaat uit wel meer dan 300 eilanden. Sommige zijn van de Kuna zelf en sommige zijn gekocht door buitenstaanders. Maar op elk eiland mogen enkel de Kuna wonen en trouwen ze dus ook met elkaar. Wellicht is er veel incest hier, wat ook terug te zien is in het hoge aantal albino’s en andere opmerkelijke gelaatsuitdrukkingen zoals een hazenlip en verschillende kleuren ogen.

En hoewel er zoveel eilanden zijn, op enkel drie eilanden mogen toeristen maar komen. Dit moet je van te voren reserveren zodat de Chief van het eiland op de hoogte is. Wij zijn onderweg naar het eiland Ina. De goedkoopste 😉 We blijven immers backpackers.

De bootrit duurt lang en al schommelend op het water houd ik met moeite mijn ogen open. Gelukkig kijk ik wel op het juiste moment op als er opeens een dolfijn het water uitspringt en sierlijk weer onder water duikt. Echter begint het nu zo hard te regenen dat ik mij sjaal over mij hoofd leg en met mijn handen in mijn gezicht val ik half in slaap. Helemaal doorweekt komen we een uur later aan op het eiland en op de een of andere manier zat ik precies op de juist plek en ben ik redelijk droog overgekomen.

Snorkelen tussen de San Blas eilanden

De zee aan de waterkant is heel helder groen van kleur en je ziet op de bodem het zand liggen. Ga je een paar meter verder de zee in dan wordt het wat donkerder blauw vanwege het koraal wat er onder ligt. Meerdere keren heb ik afgelopen dagen een snorkelsetje gepakt en langs de kust lopen koekeloeren. Elke dag zag ik weer andere kleurrijke vissen van verschillende groottes. Van kleine groene visjes die kijken op het zeewier wat uit het zand komt zetten tot grote vissen met geel en roze die wel meer dan 50 centimeter lang waren.

Als klap op de vuurpijl zag ik pijlstaartroggen. Whut! Je weet wel die beesten waar de beroemde Crocodile Hunter aan is overleden: doorboord door de staart van die vis toen hij ze wilden vangen. Doodeng! Van een afstandje zwom ik een paar minuten achter ze aan. Wat een enorme beesten. Ze hebben een soort ruitvormig lichaam en de zijkanten van hun vinnen flapperen sierlijk door het water. Ze waren een dikke 50 centimeter lang en breed en hun lange zwart staart was wel meer dan een meter lang. Onder hun zwemmen langwerpige groene visjes mee, beschermd onder hun grote flappers. Voor een aantal minuten volg ik ze, altijd op een afstand blijvend zodat ik niet geraakt kon worden door die moeilijk enge staart van hen.

Slapen op de San Blas eilanden, tussen de Kuna

De hutjes waarin we slapen zijn hetzelfde als waar de Kuna zelf in slapen. Vierkante hutjes gemaakt van houten palen aan elkaar geknopen met plastic touwtjes. Op het dak liggen gedroogde palmboombladeren. Gelukkig is er ook nog een blauw zeil aangemaakt zodat de regen niet midden op ons gezicht neervalt als we proberen te slapen.

Het leven op dit eiland is simpel. En hoewel ik dacht dat ik het er saai zou vinden, vind ik het er heerlijk. Ik vind het er de meest rustgevende plek waar ik tot nu toe ben geweest en ik denk dat ik weet hoe dat komt. Andere prachtige eiland waar ik ben geweest waren ook heerlijk. Mooier misschien nog wel met de enorme regenwouden die er te vinden waren langs de kant van de kust. Hier is eigenlijk niets te doen maar dat is ook de kracht van deze plek. Hoe minder keuzes een mens heeft, hoe makkelijker het leven wordt. Ik hoef niet eens na te denken over wat ik ga eten, of wanneer. De Kuna koken voor ons en serveren het op vaste tijden. Rijst met vis en sla. Patacones (geplette gefrituurde groene banaan) met vis en sla. Spaghetti met krab. Allemaal inclusief. Drie maaltijden en een slaapplek voor 20 dollar per nacht.

Dit is het allerbeste van het eiland leven!

De enige keuze die ik hoef te maken is op welke plek op het strand ik ga zitten. Op mijn handdoek? Zonder handdoek? In de hangmat? Of op een plastic stoel? Ga ik een boek lezen of slapen? Ga ik het water in, ja of nee? Ga ik zwemmen of blijf ik aan de kant dobberen? Ga ik kletsen of ga ik alleen zijn? En hoewel het nu nog best veel keuzes lijken zijn het de enige die ik op een hele dag hoef te maken. En man o man wat is dat ontspannend!

Het leven op het eiland hier is zo relaxed. De Kuna hangen een beetje in hun hangmat. De vrouwen naaien kleedjes, rijgen armbandjes en zorgen voor de kinderen. De mannen gaan vissen of bouwen aan de huisjes. De mensen lijken hier gelukkig te zijn en hebben op een natuurlijke manier interactie met de toeristen. Ze laten geen show zien. Ze leven gewoon hun leven en wij leven in een zelfde soort hutje naast hun en gaan mee in het rustige ritme van de dag.

‘s Avonds hoor ik de zee kolken en kijk ik omhoog naar de honderden sterren. Wat insecten tjilpen, de wind waait door de palmbomen. Totdat ik op sta, het zand van mijn voeten klop en in mijn houten hutje aan de zee in slaap val op een heerlijk dik matras.

Meer lezen? Lees hier al mijn artikelen over Panama.

Of lees dit eens:

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

5 Comment

  1. Tom says: Beantwoorden

    Dat klinkt goed! Waar heb je dit geboekt?

    1. jolande says: Beantwoorden

      El machico hostel in Panama en dan de goedkoopste optie 🙂

  2. Antje Spaans says: Beantwoorden

    Beste Jolande,

    wat een leuke ervaring. Dankje voor je mooie beschrijving.
    Ik plan om samen met mijn familie ( augustus 2018) hiernaartoe te gaan ( 3 kinderen van 20,17,11) Is dit aan te raden en met welke kosten kan ik rekenen? Is het boeken in Panama zelf goed te doen of moet ik voorruit plannen?

    Ik hoor het graag!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Wat ontzettend leuk! Ik heb het zelf vanaf het hostel in Panama geboekt. Ik betaalde 20 dollar per nacht en betaalde nog een x aantal kosten voor het vervoer wat ik mij niet meer kan herinneren! Je kunt het prima in Panama City boeken!

  3. Antje Spaans says: Beantwoorden

    Dankjewel voor je reactie!

Geef een reactie