Wit is ook een kleur – over superioriteit en waarom donkere mensen niet reizen

Als ik terug kom van mijn zomervakantie in Frankrijk, ben ik jaloers op de gebruinde rug van mijn vriendinnetje. Zij was dit jaar korter dan ik op vakantie geweest, maar toch was zij bruiner dan ik geworden.

“Waarom moet ik altijd zo wit blijven? Waarom kan ik niet wat bruiner worden? Waarom ben jij altijd bruiner dan ik?”

We willen altijd wat we niet hebben. Iets menselijks, denk ik zo. Maar veel verder dan mijn oppervlakkige gedachte over hoe gekleurd ik was geworden van de zon, dacht ik niet na over mijn huidskleur op mijn twaalfde verjaardag.

Ik ben een witte Nederlander. Goed wit ook. En ook goed Nederlands. Er zitten minimale tot geen invloeden van andere culturen of landen in onze bloedlijn van de familie. Ik heb mij altijd normaal gevoeld. Ik heb het altijd normaal gevonden dat iedereen in mijn familie blank is. Net zoals ik het altijd normaal heb gevonden dat al mijn ooms en tantes, mijn vader en moeder en mijn opa’s en oma’s gelukkig getrouwd zijn. Nog steeds is iedereen gelukkig bij elkaar.

De basisschool verliep soepel en tevens op de middelbare school voelde ik mij altijd erg normaal. Maar door de “Turkenbuurt”, daar durfde ik ‘s avonds toch niet te fietsen. In het donker fietsen vond ik sowieso altijd al eng. Maar die buurt, was toch altijd net wat enger.

Pas toen ik op mijn 18e het huis uit ging om naar de toneelschool te gaan, identificieerde ik mij voor het eerst, bewust, als witte Nederlander. Ik kreeg dansles van een donkere, Oegandese man en was op slag verliefd op het enthousiasme en de bewegingen die hij liet zien. Nog nooit had ik zo’n manier van dansen gezien en ik wist maar al te goed dat het ook niet snel zou gebeuren dat ik een blanke Nederlandse man zou tegen komen die op deze manier zou dansen.

Ik identificeerde de donkere man met een speciale manier van dansen. Een manier van dansen waar ik heel erg blij van werd en waar ik maar al te graag meer van zou willen ervaren.

Een jaar later zat ik in het vliegtuig naar Oeganda om vrijwilligerswerk te gaan doen. ‘s Avonds laat werd ik van het vliegveld opgehaald door de Nederlandse projectcoördinator.

“En, Jolande: waarom wil jij vrijwilligerswerk gaan doen?” vroeg hij mij, al scheurend over de Oegandese weg en in het donker proberend andere auto’s zonder licht te ontwijken.

“Ik wil de cultuur leren kennen,” antwoordde ik hem. “Ik wil de verhalen achter de dansen horen, zien en voelen, die ik heb geleerd van mijn Oegandese leraar. En ik dacht dat ik dat via een fancy safari trip niet zou gaan ervaren.”

Hij begint te lachen: “Dat is wel het meest originele antwoord wat ik in tijden heb gehoord.”

Waarom dan? Vroeg ik mij mijzelf af.

Maar al gauw merkte ik van mijn projectgenootjes dat iedereen hier was gekomen om te helpen. Helpen in Afrika is op dit moment misschien wel een grotere bron van inkomsten dan dat toerisme is.

Wat denken jullie?

Mijn ervaring in Oeganda was mijn eerste ervaring in mijn leven waar ik elke dag er aan herinnerd werd dat ik blank was. Elke dag was er geen ontkomen aan. “He Mzungu!” hoorde ik hele dagen vanuit verschillende kanten als ik over straat liep. Mzungu betekent blanke en onder andere de Oegandezen gebruiken deze benaming om de blanke westerling mee te identificeren. Maar niet alleen werd “mzungu” gebruikt om te laten merken dat ze het tegen mij hadden. Maar ook in gesprekken tussen de Oegandezen onderling hoorde ik vaak het woord, zodat ik wist dat het over ons ging.

Mijn naam werd lang niet altijd gevraagd, “mzungu” was al duidelijk genoeg.

Al vrij snel kwam ik er achter dat mijn huidskleur gekoppeld werd aan het hebben van geld, kennis en macht.

“Geef me jouw geld,” is een uitspraak die ik dagelijkse meerdere malen hoorde.

Maar naast mijn geld wilden veel mannen ook mij hebben. Een mzungu als vriendin?! Dáár kunnen ze pas mee pronken. Ze waren niet zozeer geïnteresseerd in wie ik ben, wat ik doe en of ik daadwerkelijk ook aardig ben. Blank zijn was genoeg voor hen om met mij te willen trouwen. Iets wat in Nederland mij helaas nog niet zoveel succes heeft opgeleverd.

Terug in Nederland moest ik er echt aan wennen om weer in die anonimiteit te leven. Ik hoefde ten eerste niet meer bij alles wat ik kocht af te dingen “omdat ze er toch maar vanuit gingen dat ik het geld wel had”, maar daarnaast werd ik ook niet meer de hele dag nagefloten, geroepen en ten huwelijk gevraagd.

Ik was weer gewoon “normaal”. Een blanke Nederlander. In zijn Nederlandse bubbel.

Maar deze ervaring in Oeganda heeft mij wel aan het denken gezet. Waarom denken ze in Oeganda dat ik in een bepaalde mate superieur aan hen ben? Waarom willen ze liever met mij trouwen dan met die mooie Oegandese vrouw daar op de hoek? Waarom denken ze dat ik elke dag mijn geld wel naar hen kan toegooien, terwijl ik ook gewoon nog student ben?

Na mijn reis naar Oeganda kreeg ik steeds meer donkere vrienden. Iets wat ik daarvoor, realiseerde ik mij, nooit eerder had gehad.

“Kom, laten we nog even naar die bar gaan!” zeg ik lachend tegen Valentina, na een lange avond uitgaan.

Valentina stopt met lachen: “Nee, daar kom ik niet binnen. Daar laten zij mij niet toe.”

“Wat een onzin!” en we beginnen er ruzie over te maken. Zij wint. We gaan niet naar die bar toe, onze wegen splitsen en de volgende ochtend word ik verward wakker. Als ik er over na denk heb ik inderdaad nooit donkere mensen in die kroeg gezien. Maar niet alleen in die kroeg, vele kroegen in Utrecht worden gedomineerd met een witte huidskleur.

Als ik stage ga lopen op een Islamitische basisschool vraagt iemand mij daar: “En, hoe vaak kom jij ‘ons’ tegen in de kroeg dan?” Als ik wederom tegensputter bij het idee dat ze misschien geweigerd zouden worden in de kroeg.

Niet. Of nauwelijks. Nee. Zeer zelden dat ik iemand met een andere huidskleur zie uitgaan in Utrecht. En dat terwijl er genoeg nationaliteiten in Utrecht wonen om meerdere kroegen te vullen.

Langzaam, met de jaren, dringt het tot mij door dat blank zijn helemaal niet “normaal” is. Net zoals ik realiseer dat het hebben van een intacte familie ook niet meer zo “normaal” is. Ik realiseer mij dat dingen die ik kan doen, helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn voor mijn vrienden. Ik realiseer mij dat ik op straat zonder licht kan fietsen, aangehouden kan worden en met een lach weer weg kan fietsen omdat ik mij onder de boete heb gepraat. Ik realiseer mij dat sommige van mijn vrienden die vrijheid niet hebben.

Laatst nog, stond ik in een fotowinkel, met een donkere vriend van mij. (En ik begin mij er mateloos aan te irriteren dat ik mijn vrienden steeds kenbaar moet maken via hun huidskleur in deze blog om mijn punt duidelijk te maken). Hij was geïnteresseerd in een camera die hij online had gezien en wilde in de winkel uittesten hoe die werkte.

“Meneer, mag ik deze camera even vasthouden?” vraagt mijn vriend aan de man achter de balie.

De man kijkt hem chagrijnig aan, haalt de camera uit het schap, maar houdt hem vervolgens zelf vast.

“Hier. Zo kan je hem zien.”

“Maar mag ik hem even vasthouden om hem uit te proberen?” vraagt mijn vriend nogmaals.

Geen reactie.

Uiteindelijk komt de aap uit de mauw en vertelt de wel-lievende man dat hij helemaal niet van plan is om de camera aan hem te geven: “Jij hebt toch niet de intentie om hem te kopen, daar heb jij helemaal geen geld voor.” zegt de man met een stalen gezicht tegen mijn vriend.

Als we later buitenstaan zegt hij mij: “Ik kan er niet tegen dat die man zo racistisch moet doen!”

Waarop ik in de verdediging schiet. “Misschien bedoelde hij het ook niet zo. Ik bedoel, je bent ook student toch? Het was ook echt een dure camera.”

Nu, later, heb ik er spijt van dat ik zo heb gereageerd. Dat ik zo vaak de behoefte heb gehad om dingen die ‘als racisme aandoen’ te ondermijnen. Te zeggen dat het een gevoel is. Dat het niet waar is. Dat het een andere reden is waarom hij misschien wel niet was binnengelaten.

Gisteravond keek ik de documentaire “Wit is ook een kleur” van Sunny Bergman. Ik volg altijd trouw haar documentaires en was zelf ook al langere tijd met dit onderwerp in mijn hoofd bezig. Mooi dat zij het ter sprake heeft gebracht. “Witte superioriteit is de machtshiërarchie waarin we leven, waarin wit privileges heeft, centraal staat, mooier, beter, neutraler en onschuldiger is.”. 

En niet alleen in Nederland genieten de witte Nederlanders van deze superioriteit. In Oeganda kon ik er ook niet omheen. Kon ik mijn kleur niet verbergen en kon ik niet doen alsof ik niet anders was.

Ik wil niet racistisch zijn en ik wil niet in een wereld leven die racisme kent. Ik wil dat iedereen gelijkwaardig is en ik ga er vanuit dat dat ook kan. Ooit had ik hier ook een discussie over met een donkere vriend van mij. Waarin ik vertelde dat ik echt niet racistisch was, of in ieder geval niet probeerde te zijn, omdat ik iedereen altijd gelijk behandel. 

“Maar dat is ook racistisch,” antwoordde hij mij. “Iedereen gelijk behandelen, heeft nog steeds niet het gewenste effect. Het is alsof je een wedstrijd boom klimmen organiseert, waar de één het zonder benen moet doen en de ander topfit is. En ze dan allebei geen hulp bieden. Ze allebei gelijk behandelen. En er vanuit gaan dat ze allebei evenveel kansen hebben om te winnen. Maar dat hebben ze niet. Toekijken en niks doen, en vanuit jouw intentie iedereen gelijk behandelen, is ook die ongelijkheid onderstrepen.”

En alsof ik mijzelf misschien al niet onpopulair genoeg heb gemaakt met deze blog, wil ik nog met jullie delen hoe ongemakkelijk ik mij afgelopen Sinterklaas heb gevoeld. Ja, die hele Zwarte Piet discussie. Daar wil ik mij liever niet in mengen. Maar, toen iemand mij vroeg of ik zwarte piet wilde spelen op een school, was mijn eerste reactie: “JA!” Ik ben als kind immers altijd gek geweest op het Sinterklaasfeest.

Maar, een paar uur later moest ik het toch echt vragen: “moet ik dan ook zwarte schmink op?” vroeg ik verlegen aan de organisator.

“Ja, dit jaar doen we het nog gewoon volgens de oude traditie. Volgend jaar kijken we wel weer verder.”

“Maar dan wil ik toch liever geen piet zijn dit jaar. Sorry, meneer.” zei ik met lood in mijn schoenen, vol met tegendraadse gevoelens.

Dolgraag wilde ik piet zijn. Maar ik wilde niet bewust de kant kiezen dat ik het oké vind om zwart gekleurd te worden. Zo ver wilde ik mij ook weer niet in die discussie mengen. Zo wilde ik mij niet profileren.

Hoe kunnen we racisme in de wereld minder maken? Hoe kunnen we meer begrip voor elkaar krijgen en meer met elkaar samenleven?

Vanuit mijn studie onderwijskunde heb ik geleerd dat een mens bepaalde kaders nodig heeft om in te leven. Zeker als kind zijnde, waar de wereld nog groot, nieuw en onduidelijk is: is het hebben van kaders heel erg belangrijk. Zo leren we dat Afrika arm is. Dat het aan de Caribische kust warm is. Dat Eskimo’s met slee’s rijden. Dat Chinezen met stokjes eten. Dit zijn allemaal kaders die we onszelf aangeleerd krijgen om ook daadwerkelijk een beter grip te krijgen op de overheersende en chaotische wereld waar we in leven.

Maar in hoeverre zijn deze kaders schadelijk? In hoeverre drijven ze door naar stereotypering? In hoeverre is het mogelijk om nuances aan te brengen?

Al reizend hou ik mijzelf daar mee bezig. Omdat ik in elk land weer nieuwe dingen leer over een persoon, een cultuur, een land of continent. Mijn reizen hebben mij zoveel meer gelaagdheid gegeven aan de wereld waarin we leven. In Afrika wonen ook rijke mensen, met mooiere garderobes dan ik bezit. Net zoals de Caribische kust niet alleen meer warm is wanneer het er op een avond eens hard is gaan regenen.

Zelfs fiets ik nu, zonder angstige gevoelens door de ‘donkere, enge, Turkenbuurt’, waar ik eerst niet durfde te zijn.

Iemand die denk ik al een hele mooie stap zet in het geven van meer gelaagdheid in de reiswereld is Mohsin, van de Facebook pagina “Mohsin op Wereldreis”. Ik volg hem sinds een paar maanden en naast dat hij op een superleuke manier schrijft, vertelt en beeldmateriaal verzamelt over zijn wereldreis is er nog iets extra “bijzonders” aan hem: hij is een Nederlandse moslim van Marokkaanse afkomst.

En hoewel dat misschien helemaal niet bijzonder klinkt, is dat het in de reiswereld wel degelijk. Hoe vaak zit ik wel niet aan de andere kant van de wereld in een hostel met alleen maar blanke westerlingen? Hoe vaak kom ik moslims tegen? Of donkere mensen? Nauwelijks. Echt nauwelijks.

Hij laat via zijn pagina zien dat óók hij kan reizen. Dat het helemaal niet raar is om als Nederlandse-Marokkaanse moslim te backpacken. Op elke continent dat hij geweest is – behalve Antartica, schrijft hij – heeft hij moskeeën bezocht.

Uit de honderden reacties die hij telkens weer onder zijn berichten krijgt, blijkt maar weer hoeveel mensen met misschien ook wel een Marokkaanse achtergrond, of Islamtisch, of wat dan ook, óók graag willen reizen. Die zich misschien niet aangesproken voelen bij het gros van de andere reisblogs, die gedomineerd worden door blanke westerlingen, zoals bijvoorbeeld die van mij. Hij spreekt een hele nieuwe doelgroep aan.

Mijn donkere vriend Dan zei ooit tegen mij: “Ja, maar wij donkere mensen, wij houden toch ook niet van backpacken? Als wij dan eindelijk het geld bij elkaar hebben gespaard om te gaan reizen, willen we op z’n minst wat luxe zien.”

Ach, of dat waar is? Geen idee. Mohsin is dan misschien niet zo donker als mijn vriend uit het bovenstaande voorbeeld. Maar ook hij laat zien dat backpacken als je misschien wel moslim bent, gewoon kan. Iets wat je in een gemiddeld hostel nog wel eens kan vergeten.

Maar hé, de verklaring van mijn vriend Dan is in ieder geval wel één verklaring waarom ik de donkere mensen die ik op al mijn backpack-reizen heb ontmoet – buiten de lokale bevolking om – nog steeds op twee handen kan tellen.

Ik ben benieuwd hoe onpopulair ik mijzelf heb gemaakt met bovenstaande tekst. Maar:

Hoe denk jij over jouw huidskleur? Heeft jouw huidskleur invloed op hoe jij je leven kan leiden? Thuis, maar ook op reis?

 

Meer lezen?

De “single story” van Afrika naar de wereld

Deze 9-jarige Afrikaanse straatverkoper weet meer over gelukkig zijn dan jij!

Waarom je wél vrijwilligerswerk moet gaan doen (en niet omdat je de wereld wilt redden!)

 

 

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

21 Comment

  1. Anoniem says: Beantwoorden

    Heel herkenbaar. Goed geschreven!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Dankje! Leuk om te horen dat het herkenbaar is!

  2. Eline says: Beantwoorden

    Wauw Jolan, wat een goed stuk weer. Tranen in m’n ogen bij het stukje over de camerawinkel.. Niet alleen racisme over huidskleur maar ook over rijk/arm komt daar aan bod. Bizar dat dit nog steeds gebeurd en dat wij er vaak zo onbewust van zijn. Bewustwording is stap 1 en stap 2 is er iets mee doen! Dikke knuffel voor mn slimme vriendinnetje xxx

    1. jolande says: Beantwoorden

      Dankje Eline!! xxx

  3. Mooi geschreven, heel interessant stuk dit. Ik ben extreem bleek, vroeger vond iedereen dat ook altijd nodig om mij daar mee te pesten, nu merk ik vooral tijdens reizen dat mensen je inderdaad anders zien, rijker etc. Ik denk ook zeler dat je door je huidskleur soms (onbedoeld) anders wordt behandeld

    1. jolande says: Beantwoorden

      Ja raar hè dat je er dan hier misschien mee gepest wordt en in een ander land juist misschien het tegenovergesteld? Schoonheidsidealen zijn zo krom! 🙂 Gewoon lekker jezelf zijn!

  4. Wat heb je dit mooi omschreven. Ik herken mezelf zo in jouw verhaal. Opgroeiende in Drenthe in een blanke familie moest ik later zo wennen aan alle culturen. Ik probeerde open minded te zijn en iedereen te verwelkomen terwijl ik mij soms niet begrepen of zelfs ongemakkelijk voelde. Sinds een jaar heb ik een Amerikaanse vriend. Elke keer als hij in Nederland is vragen mensen waar hij vandaan komt. Amerika zegt hij dan trots. Maar nee, daar nemen wij geen genoegen mee want hij lijkt Aziatisch. Zijn opa en oma vluchtten vroeger naar Amerika maar nog steeds is hij voor ons ‘geen echte Amerikaan.’

    Eerst begreep ik het en maakte ik er een grapje van want tja, het is zo typisch Nederlands maar nu schaam ik me voor mezelf. Dat ik inderdaad eerst ook vrolijk uitlegde ‘hoe het zat’.. Waarom?

    1. jolande says: Beantwoorden

      Leuk om van je te horen Kim! En ja, gek, voor je vriend. De stap dat je er zelf al over nadenkt is al wat toch? Veel geluk samen!!

  5. Marwa says: Beantwoorden

    Wonend in Egypte als blanke Nederlandse vrouw herken ik alles wat je hierboven benoemd. De witte huid is hier een statussymbool. Vooral onder de vrouwen. Een vrouw met een lichte huidskleur heeft een man die voldoende geld verdient. Zij hoeft dan niet buitenshuis (lees: op het land) te werken. Als haar man zijn gezin niet voldoende in het onderhoud kan voorzien, moet zij dus buiten werken, in de zon, waardoor haar huidskleur donkerder wordt. Soms gaan mensen zo ver daarin, dat vrouwen de niqaab (gezichtssluier) gaan dragen. Niet uit religieuze overtuiging maar uit verlangen naar een lichtere huid. Wat mij persoonlijk enorm raakt, is de lucratieve handel in zalfjes en behandelingen die een lichtere huid garanderen. Bedrijven als Unilever laten deze vrouwen geloven dat ze succesvoller zullen zijn met een lichtere huidskleur. Middeltjes als Fair & lovely houden donkere vrouwen voor dat ze door hun middeltje meer aandacht krijgen van mannen en beter zullen presteren in hun professie. Misselijk makend en trouwens niet zonder gevaar voor de gezondheid van deze vrouwen. Misschien dat het meest verdrietige van dit alles is, dat de wereld zo gehersenspoeld is op dit vlak, dat ze waarschijnlijk meer kans hebben op succes met een lichtere huid dan met hun mooie originele verschijning.
    https://youtu.be/KIUQ5hbRHXk
    Vond het een mooi stuk. Zal je schrijfsels in de gaten houden. Xxx

    1. jolande says: Beantwoorden

      Pff, die verhalen ken ik inderdaad! Heb het filmpje bekeken bi-zar. Kreeg er bijna kotsneigingen van… Thanks voor je woorden in ieder geval! 🙂

    2. Jo says: Beantwoorden

      Dat komt door historie. Vroeger stond een lichte huidskleur aan rijk zijn want dat betekent dat je niet op het land werkt en dus niet bruin wordt door de zon. Arbeiders worden door werken op het land bruin(er). En daarom is ontstaan, lichte huidskleur is goed want dat is indicatief voor het hebben rijkdom.

  6. Echt heel mooi geschreven en zo herkenbaar. Ik maakte ook voor het eerst kennis met wat huidskleur betekent en met je doet tijdens vrijwilligerswerk in Ghana, 10 jaar geleden. Ik werd de hele dag door blanke genoemd, mannen wilden met me trouwen en iedereen staarde me aan alsof ik de koningin was. Ik werd echt met de neus op de feiten gedrukt. Heel heftig vond ik dat. Net als jij moest ik daarna ook wennen aan het anonieme leven. Tijdens al mijn reizen daarna heb ik het nooit meer zo extreem meegemaakt, die verschillen in huidskleur. Totdat ik verliefd werd op een Colombiaan. De meeste mensen reageerden goed op onze relatie, maar er waren ook bizarre reacties bij die mij nog steeds pijn doen. Net als bij Moslims bestaan er namelijk ook veel vooroordelen over Colombianen. Inmiddels zijn we getrouwd en wonen we in Colombia en zijn de rollen omgedraaid. Als heel erg witte en blonde Nederlandse word ik dagelijks aangestaart, blondje naar me geroepen en ik heb al zo’n 8600 keer moeten vertellen waar ik vandaan kom, wat ik hier doe en hoe ik hun land vind. Gelukkig voelt het hier niet zo als in Ghana. Hier vinden ze het vooral heel leuk en interessant dat er een buitenlander in hun land wil wonen. Ze zijn er blij mee. En dat voelt voor mij stukken fijner. Ondanks dat ik me bijna altijd bewust ben dat ik er anders uitzie. En toen mijn collega’s wilden weten wat het Sinterklaas feest inhoudt schaamde ik me dood te vertellen waarom die Pieten zwart zijn. Ik vind het heel erg wat er in Europa gaande is, er is zoveel racisme, dat kan ik me bijna niet meer voorstellen na 2 jaar. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik daar hier niet mee te maken heb. Dat mensen vragen stellen en geïnteresseerd zijn is leuk. Mensen willen geen vrienden zijn om mijn kleur maar om wie ik ben. En zo zou het eigenlijk overal moeten zijn.

    1. jolande says: Beantwoorden

      Fijn om te horen dat je ervaring nu in Colombia fijn is! Voor mijn gevoel kan het ook heel erg per land, maar ook per persoon natuurlijk, liggen aan hoe iedereen er mee omgaat. Colombia staat nog hoog boven mijn lijst, en nu moet ik wel om het experiment uit te voeren natuurlijk 😉 Veel geluk daar!!

  7. Je maakt je wat mij betreft helemaal niet onpopulair Jolande! Ik vind het juist heel goed als (witte) mensen zich hierover uitspreken, en ook toe durven te geven dat we misschien wel fout zitten of hebben gezeten. Mooi voorbeeld gaf die vriend van je ook, over de het beklimmen van een boom en gelijke behandeling, want dat is een argument wat je ZO vaak hoort. Voor ons witte mensen is het gewoon makkelijk praten, makkelijk om problemen te ontkennen want: jij hebt het nog nooit meegemaakt, dus zal het wel niet zo zijn. Dat vond ik ook sterk in Sunny’s documentaire, dat er werd gezegd van dat witte mensen hun eigen waarheid afspiegelen op iedereen. En dat alles wat niet in het plaatje klopt wel niet waar zal zijn, of aanstellerij. Ik vind dat je dit probleem niet alleen merkt in racisme, maar bijv. ook bij gender discriminatie, of bij slachtoffers van seksueel geweld. Dat vrouwen niet moeten zeuren want joh, we hebben het toch prima in Nederland? Of dat je er als vrouw in kort rokje ook wel een béétje om vroeg om aangerand te worden. In plaats van te luisteren naar elkaars problemen en die te erkennen, is het altijd een wedstrijdje wie het het beste weet. En witte mensen (en dan weer vooral mannen) weten het over het algemeen het best..

    1. jolande says: Beantwoorden

      Inderdaad, je kan het véél breder trekken! Bedankt voor je lieve woorden Marjolein!

  8. Thiba says: Beantwoorden

    Heel interessant stuk. Toch herken ik mezelf niet helemaal in jouw verhaal. Zelf ben ik geadopteerd uit India, ik was minder dan een jaar toen verhuisde naar Nederland. Ik groeide op in een best wel witte omgeving, twee Nederlandse ouders, een witte basisschool en nu studerend aan de HvA. Opgevoed met Amsterdamse normen en waarde, waar natuurlijk ook bijhoort respect en fusion met andere culturen. Door de jaren heen heb ik een liefde gekregen voor reizen.
    Alleen heb ik bijna nooit te maken gehad met discriminatie, eigenlijk hoorde ik er altijd wel bij op school, tijdens het sporten enz.
    Ook tijdens het reizen, vaak samen met een vriendin of mijn vriend (beide witte Nederlandse) heb ik nooit last gehad van vreemde blikken.

    Dit zeg ik echt niet om jouw verhaal af te kraken, want ik vind het super belangrijk dat mensen over dit onderwerp praten. Maar ik wou toch even laten weten dat dingen ook anders kunnen lopen. Ik hou van mijn Indiase roots, dat geeft mij een eigen identiteit en persoonlijkheid, terwijl ik natuurlijk ook gewoon Nederlander en Amsterdammer ben. Dus niet iedereen die in Nederland woont en een tintje heeft wordt gediscrimineerd als ze ‘witte’ dingen doen zoals studeren, uitgaan en reizen 😉

    1. jolande says: Beantwoorden

      Hey Thiba! Wat leuk om van je te horen. Altijd leuk om mede-reizigers te spreken 😉 Fijn om te horen dat jouw ervaring anders en een stuk positiever is dan dat ik in mijn blog schets. Ik wil inderdaad in mijn blog ook niet zeggen dat dit altijd zo geldt, elke situatie is natuurlijk weer anders. De bedoeling was voornamelijk om aan te geven dat het wel zo kán gaan. Maar ik ben super blij om te horen, en dat zie ik gelukkig ook in mijn omgeving, dat het niet altijd zo hoeft te gaan!!

  9. Jo says: Beantwoorden

    Hi mooie blog! Goed om te realiseren dat het gevoel wat jij hebt, blanke in africa, dat mensen met een andere huidskleur zich zo in NL voelen, ondanks dat ze wel in NL zijn geboren. Ik denk niet dat wit zijn, superieur is. Maar in armoede leven, wat in Africa vaak het geval is, leidt vaak tot de ambitie om een beter leven te hebben en ze denken dit (foutief) via een Westers persoon te bereiken. In nederland heeft iedereen het overwegend goed en zijn er andere ambities zoals een betere work/life balans of superfood eten. Het vertrekpunt van iemand in armoede is anders dan van iemand die (relatief) in weelde leeft. Daarnaast promoot de huidige consumptiemaatschappij dat gelukkig zijn gelijk staat aan veel spullen hebben. Dus de mensen in Africa zijn misschien gelukkig zat, maar ze leven in armoede en er wordt gewezen op dat geluk in materialsme zit en dat geluk gelijk staat aan de westerse wereld. Wat niet waar is. Er is zijn meerdere paden naar geluk en meerdere manieren van leven.

    1. jolande says: Beantwoorden

      Ben het helemaal eens met je laatste zin! Dank voor je reactie Jo, interessant om te lezen!

  10. Een heel herkenbaar verhaal. Na een paar jaar in Zuid-Sudan, Cambodja en nu Rwanda te hebben gewoond en gewerkt, ken ik het gevoel wel dat je altijd opvalt door je witte huid. Wat is dan weer lastig vind is dat het je ook hier vooral voordeel oplevert om wit te zijn (misschien met uitzondering van het feit dat je soms (niet altijd!) meer betaalt voor producten). Het blijft een privilege, waar je ook bent.
    Het leukst vind ik nog altijd de reacties van kinderen in afgelegen dorpjes die nog niet zo vaak witte mensen hebben gezien. Kijken, voorzichtig zwaaien, proberen contact te maken… en dan is er één die wat meer lef heeft en naar je toe komt. Handje schudden, of pardoes in je armen springen, en vaak even voelen of die witte huid wel echt vast zit. Het zou zo mooi zijn als het omgekeerde ook in de witte Nederlandse dorpen zou gebeuren, maar helaas, daar zijn we vooral bang van anderen. Of dat nou een andere huidskleur of een ander geloof is, of een andere sexuele voorkeur of… nou ja, vul maar in wat er allemaal anders kan zijn.

    1. jolande says: Beantwoorden

      Haha, ja dat heb ik ook wel eens voorgesteld. Stel je voor dat iemand met een andere huidskleur in een wit Nederlands dorpje langsloopt en alle kinderen uit de ramen gaan hangen en de straat op rennen om diegene te begroeten 😉 Kan me er helemaal niks bij voorstellen dat dat hier zou gebeuren, maar in Afrika gebeurd het zo vaak. Thanks voor je reactie!!

Geef een reactie