Voor iedereen die denkt dat ze geen geld hebben om te reizen

Hoe vaak ik het wel niet hoor: “Nee, ik kan echt niet op reis dit jaar, daar heb ik echt geen geld voor. Ik zou wel willen hoor, maar ja, het gaat echt niet lukken…” En ondertussen gaat de desbetreffende persoon wel twee keer per week naar de kroeg waar die een paar tientjes neer knalt, gooit wat honderdjes weg aan internet shoppen en boekt vervolgens maar een reisje naar Spanje voor bijna hetzelfde bedrag als dat je in Azië kan backpacken. Hmm, misschien overdrijf ik een beetje? Maar ik ben er echt van overtuigd dat iedereen kán reizen. Mits hij zijn levensstijl in Nederland daar natuurlijk ook op aan past. Nu is dit voor sommige mensen misschien makkelijker gezegd dan gedaan en kan je soms nog zo erg op de centen zitten en nog steeds (te) weinig over houden. Maar nu ontmoette ik afgelopen reis in Mexico nou zo’n interessante jongeman. Daar kunnen we allemaal wat van leren! Na zijn verhaal gehoord te hebben kan je nooit meer zeggen dat je te weinig geld hebt om te reizen. Komt ‘ie dan!

 

Deze 25-jarige Mexiaanse jongen reist ZONDER geld de wereld over. Zonder geld? Echt helemaal zonder? Ja. Hij vertrok drie jaar geleden uit zijn geboorteplaats Guadalajara in Mexico met twee paar kleren. In een dagrugzak nam hij alleen wat basis dingen mee, zoals een tandenborstel en zeep. Zonder geld vertrok hij. Nu drie jaar later is hij al liftend in een groot deel van Latijns-Amerika geweest. Hoe doet hij dat toch?

 

Ik ontmoette hem in het hostel in Playa del Carmen. Het was weer eens ladies-hour, waardoor ik alwéér gratis aan de drank zat in Mexico. Er is iets met Mexico en gratis drank voor vrouwen. Werkelijk waar overal kom je het tegen. Mijn reisgenootje Sophie en ik waren pas net aangekomen in het hostel en kenden eigenlijk nog niemand. Algauw werden we aangesproken door twee Mexicaanse mannen die enorme businessmannen waren. Heel erg interessant natuurlijk, not 😉 . Gelukkig kwam al gauw Paco om de hoek die ik al een stuk interessanter vond. Hij vertelde namelijk over zijn nomaden bestaan. En laat ik daar nou net een enorme fascinatie voor hebben. Eerder schreef ik ook al een artikel over hoe een nomadisch bestaan de juiste manier van leven zou kunnen zijn (lees ‘m hier). Nou is Paco niet zo’n typische nomade die met zijn koeien over de savannes trekt. En ook niet een meer bekende ‘digital nomad’: een populaire term waar bijvoorbeeld reisbloggers al reizend via het internet hun geld maken. Nee, Paco was zijn eigen vorm van nomad. Gauw begon hij te vertellen.

 

“Ik ben niet zo’n doorgewinterde zeur die tegen de maatschappij is. Maar ik heb er wel bewust voor gekozen om er op een bepaalde manier uit te stappen. Door mij te ontzeggen van het riedeltje waar alles om geld draait. Waar je werkt voor je huis en er volgens nauwelijks in te vinden bent omdat je op je werk zit.” Hij vertelt verder over zijn kijk op de wereld en ik moet zeggen, ik ben geboeid. Dan gooit hij er ook nog in: “Ieder mens is van zichzelf goed. Er bestaan geen slechte mensen. Alleen mensen die het goede nog niet hebben ontdekt.” Wat een gezwets voor de meeste nuchtere Nederlanders, maar ik ben om. En al pratend vliegt de tijd voorbij.

 

Geen geld, maar wel elke avond dit uitzicht?

 

Maar hoe doet hij dat dan? Zonder geld over de wereld reizen? Hoe kan je nou echt helemaal zonder geld overleven? Ik kan het mij maar nauwelijks geloven. Ja, je hebt vriendelijke mensen die je zo nu en dan wel eens een lift willen geven of een slaapplek aanbieden. Maar wat nou met eten? Ik kan mij haast niet voorstellen dat mensen welwillend genoeg zijn om constant maar eten uit te delen? Wederom mijn nuchtere Nederlandse blik die dit niet gelooft. Want hij beweert toch echt dat dit bij hem toch zeker het geval is. Hij lift van de ene plek naar de andere en slaapt altijd bij kennissen. Als hij mensen zijn verhaal vertelt dan delen sommige mensen hun eten met hem of geven hem wat geld toe. Zo leeft hij al een aantal jaar.

 

Natuurlijk vroeg ik hem wat het allerraarste was dat hij had meegemaakt. “De narco’s,” antwoordde hij meteen. “Maar dan dat ze vriendelijk voor mij waren.” Uh, oké? “In een klein dorpje in Guatamala kwam ik in contact met ze, niet wetende wie ze waren. Ze namen me mee in hun auto toen ik om een lift vroeg en al kletsend reden we samen naar de volgende stad. Met geen eten op mijn maag belandden we in de eerste de beste kroeg en gingen we aan het bier. Ik weet alleen nog dat ik een paar uur later knock-out in een hotelkamer wakker werd met twee hoeren naast me. Die hadden ze voor mij besteld. Ik was alleen nergens meer toe in staat. Zo moe was ik omdat ik de hele dag niet had gegeten”

 

Klinkt paradijselijk, of niet? Nee, dit gekste verhaal absoluut niet. Maar hé, in wat voor vorm jij je leven ook giet. Het kent altijd zijn ups en downs. Dan is deze misschien wel wat meer memorabel dan de zoveelste collega waar jij je aan irriteert of het kerstdiner wat je neus uitkomt omdat je, zoals ieder jaar, weer te veel hebt gegeten.

 

“Oké, jij leeft dus zonder geld” vroeg ik. “En jij ziet dat als een utopie?” “Ja, hoe geweldig zou het niet zijn als iedereen zo zou kunnen leven? Zo in vrijheid?” antwoordt hij.

“Maar hoe ziet de wereld er dan uit als iedereen zonder geld leeft? Wie betaalt die autoritjes dan voor jou? En van wie krijg je dan eten? Wat voor werk ga jij dan verrichten om deze utopie in stand te houden?”

Ja, daar kreeg ik niet echt antwoord op. Ik denk dat ik maar eens terug moet om verder te praten.

Wat vind jij? Zou jij zo kunnen leven? Of zou jij zo willen reizen?

 

Meer lezen:

Dit is mijn allerergste ervaring op reis ooit!

Reizen zit in je bloed – waarom een nomadisch bestaan de juiste manier van leven is

Backpacken in Panama, Costa Rica of Nicaragua?

 

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

Geef een reactie