“Het voelt als sinterklaas, kerst en mijn verjaardag tegelijk”

Wakker worden in een nieuw land. Het is altijd wat. Gister sliep je nog in een ander bed en vandaag is de wereld nieuw. In een nieuw land ruikt het anders, bruist het anders en groeit het anders. De mensen lopen anders over de straat, glimlachen naar elkaar of staren recht voor zich uit met een snelle pas. De planten vinden hun eigen weg, meer gevormd door de mens of vrij als de natuur. Het ruikt naar zuur zweet, afval, vuurtjes of naar net natgeregende herfstbladeren.

Elk land is weer anders en wakker worden in een nieuw land geeft mij altijd vlinders in mijn buik. Zeker als ik ‘s avonds laat ergens aankom en halfblind probeer voor te stellen hoe het eruit ziet. Je hoort en ruikt het wel, maar er is een heel belangrijk zintuig die het ook wilt beleven. Ik wil het zien.

De afgelopen drie maanden ben ik wakker geworden in vijf verschillende landen. Vijf keer heb ik kriebels in mijn buik mogen hebben die hetzelfde zijn als alle kindersinterklaas, kerst en verjaardagskriebels bij elkaar. Op het moment van schrijven word ik wakker in Mexico. Het is 6 uur ‘s ochtends en de zon is nog net niet op. Gisteravond landde ik in het donker in Cancun en reed in de auto vanaf het vliegveld richting het Caribische eiland Holbox.

Mexico

Links en rechts zie ik allemaal bomen. Groen zal het vast zijn. De kleine mannetjes die iets weg hebben van de Maya’s zitten naast mij en praten levendig Spaans. Af en toe zie ik een klein huisje waarin het licht nog aanstaat zodat ik nog even naar binnen kan gluren. Ik zie felgekleurde muren en zachte bedden in de kamer staan. Een klein keukentje om de tortilla’s te maken en donkerharige mensen op de veranda.

Op de ferry naar Holbox word ik overvallen door de grootsheid en stilheid van de zee. Boven mij zie ik de sterrenhemel en ligt de maan op zijn rug, in plaats van dat hij rechtop staat. De lichtjes van het eiland doemen op en ik vraag mij af of het nog hetzelfde is als toen ik er precies een jaar geleden voet aan wal zette.

Het is eigenlijk zo bizar om in een vliegtuig te stappen en binnen een paar uur in een compleet andere wereld te zijn. 24 uur geleden had ik nog vier lagen kleding aan in Nederland, omdat ik maar niet kon wennen aan de kou. Buiten lieten de bomen een natte, herfstachtige geur achter met zijn bladeren op de weg. Nu, 24 uur, later is dat ingeruild voor zand, palmbomen en een geur die ik nog eventjes geen naam kan geven. Het ruikt wel lekker en vertrouwd. Misschien wat zout van de zee lucht?

Die sinterklaas-kerst-verjaardagskriebels heb ik altijd als ik in een volgend land aankom, maar vooral als ik in het donker ben geland. Veel te vroeg word ik dan wakker vol met vlinders in mijn buik, omdat ik op ontdekking wil gaan in mijn nieuwe thuis.

Nederland

Twee weken geleden kwam ik tussen mijn wereldreis door eventjes terug naar Nederland. Aankomend in het donker realiseerde ik mij hoe recht en soepel de snelwegen in Nederland waren. Geen hobbeltje onderweg, alsof ik naar huis gleed. Thuis deed ik vier lagen kleren aan en stapte ik in mijn zachte bed. Na 2,5 maand Azië, hitte en harde bedden was dit de heerlijkste start van mijn lange week Nederland.

‘s Ochtends werd ik al om vijf uur wakker – jetlag – en kon ik niet wachten om op te staan. Hoe zag het huis er beneden ook alweer uit, wat zit er allemaal in de koelkast en hoe voelt het buiten? Na lang gedraaid te hebben stond ik iets na zeven uur op, gooide weer een trui over mijn hoofd (wat een heerlijk gevoel!) en sloop zacht naar beneden.

Ik trek de koelkast open en begin een aanval op de kaas. Jawel, mijn ontbijt bestond uit vier verschillende soorten kaas (parmezaan, brie, feta en belegen) en een handvol knoflookolijven. Na deze aanval moet mijn buik even tot rust komen, maar al gauw pak ik de crackers met de appelstroop en smul ik door.

Op reis gaan en geen kaas eten en dan weer thuis komen… Ik denk dat ik nooit aan dat overweldigende gevoel ga wennen.

Na mijn schransbui doe ik de keukendeur open en steek mijn hoofd naar buiten. Het is ijskoud, maar het ruikt zo lekker. Nederland – buiten de stad dan – ruikt echt ontzettend fijn. Zeker in de herfst. Algauw ga ik weer naar binnen en hussel mijzelf in een dekentje op de bank. Puur genieten. Ik heb 2,5 maand geen bank gezien en het was te warm voor een deken. Wat een heerlijk gevoel. Het is fijn om weer even thuis te zijn.

Maleisië

De wereldreis begon op 1 september in Maleisië. Via Oman vloog ik naar dit islamitische land in de tropen. Hallo hoofddoekjes tussen de palmbomen. Opstaan in een islamitisch land is niet zo moeilijk, omdat je vaak om vijf uur ‘s ochtends al wordt wakker gezongen. De moskee is open. Wakker worden in Maleisië was een kleuren en geurenexplosie. Midden in de wereldstad Kuala Lumpur staan de lichtjes aan, lopen er tientallen mensen tegelijk over hetzelfde pad en worden er meer nieuwe dingen verkocht op één vierkante meter dan ik ooit heb gezien.

Al vroeg hijs ik mij nog een beetje onwennig in mijn jurkje en theeslippers en neem een grote fles met water mee. In de tropen moet je goed blijven drinken 😉 Eén stap buiten het hotel en het gevoel is al overweldigend. Tien meter van Chinatown af, sta ik op een enorm drukke plek in de stad.

Rechts wordt rijst verkocht, links rijstballetjes. Dimsum, groene kokosnoot, vlees en vis, maar ook rijstpap. Koffie, thee, noodlesoep en ga zo maar door. De hele elektriciteitswinkel staat op tafel met daarnaast de nagemaakte inhoud van een Diorzaak. Schoenen, tassen, armbanden, zonnebrillen, speakers met muziek. Het is een doolhof van kleine zaakjes en ik struikel over de mensen die zich als mieren voor mij uit bewegen.

Wakker worden in een nieuw land is voor mij meestal het meest pure moment, waar mijn zintuigen op scherp staan, ik alles interessant vind en mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen. Ik kan niet wachten tot ik alle nieuwe plekjes heb ontdekt en “alle pakjes van het land heb mogen uitpakken”. Een paar dagen, weken, of maanden later vergeet je bijna hoe bijzonder die eerste stap in een nieuw land is geweest. Want wie krijgt er nu nog vlinders in zijn buik en wordt om vijf uur wakker om kaas te eten of de geur van de herfstbladeren op te snuiven?

Meer lezen? Lees hier alles over mijn Wereldreis.

Of lees dit eens:

 

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

Geef een reactie