… En dan help je met het slachten van een varken voor het avondmaal | Malawi

Samen met Joseph loop ik door de community terug naar huis. In de zomer van 2015 woonde ik voor een maand in Zomba in Malawi en nog steeds staat dit pad naar mijn huisje op mijn netvlies gekerfd. De rode zandpaadjes en de groene bomen die er in contrast naast staan. De roepende kinderen. De hobbels in de weg, waardoor ik meer naar beneden dan naar boven kijk.

Als ik naar beneden kijk zie ik tevens mijn stoffige schoenen in een onregelmatig ritme onder mijn gele rok vandaan komen. De gele omslagdoek is een overblijfsel van een voorgaande president, die wilde dat de vrouwen zich meer bedekten. Nu, jaren later en een president verder, is het in de afgelegen dorpjes nog niet doorgedrongen dat de rokken weer ‘uit’ mogen. Dus ook ik pas mij aan en bedek braaf mijn knietjes. Ach, zo blijf ik ook een stuk schoner, want elke avond kan ik van mijn enkels het rode stof boenen.

Joseph, mijn 26-jarige Malawiaanse buurman in het dorpje, vraagt aan mij wat ik vanavond ga eten: “rijst met bonen!” antwoord ik.

“Als ik rijk word later,” zegt hij, “dan zal ik ook vaker rijst eten! Dat is namelijk mijn lievelingseten.”

Voor 100 kwacha, oftewel ongeveer twintig cent heb je al een behoorlijk grote portie rijst. Maar hier in de community eten ze bijna elke dag nsima, maismeel wat ze met water aanmengen tot een ja… witte klomp. Met een beetje geluk kan je het in een sausje dopen en anders eet je het gewoon met bonen die voor je huis groeien.

De volgende dag kom ik echter thuis en zijn onze buren, waaronder Joseph, druk bezig met een varken te slachten. “Voor 15.000 kwacha maar gekocht,” zeggen ze trots. Omgerekend is dat zo’n dertig euro. Dertig euro is hier een maandsalaris en daar ben je dan dolblij mee, want überhaupt een betaalde baan krijgen lijkt soms haast wel een onmogelijke zaak.

Hoe iemand geen rijst kan betalen, maar wel opeens een varken voor het huis kan neerdonderen, is mij een raadsel. Maar ik kan er niet te lang over nadenken of ik word alweer betrokken in het slachtproces.

Met een mes wordt een holte gemaakt in de keel, waardoor het varken dood gaat. Dit heb ik gelukkig gemist, waardoor ik de speenachtige kreten van het varken niet hoor. Speenachtig is helaas helemaal geen bestaand woord, maar ik kreeg er precies de associatie bij die ik wilde hebben. Ik hoop jullie ook 😉

Wanneer de laatste adem van het varken is uitgeblazen begint het echte werk. Hoe maak je van een zwart varken een wit varken? Scrubben! Met een steen en water wordt de huid van het varken helemaal weg gescrubd. Er wordt een vuurtje gemaakt waar wat takken op worden gelegd. Met de brandende takken gaan ze vervolgens over de huid van het varken heen om de zwarte haren weg te schroeien. In het oor wordt een brandende houtskool gepropt om ook daar het haar weg te laten branden. Want ja, ieder onderdeel moet haar-vrij zijn om gegeten te worden!

Als ik denk dat we klaar zijn kan het echte feest pas beginnen. Een van de jongens haalt een pakketje uit z’n zak wat op air-time (beltegoed) lijkt. Als hij het open maakt blijken het super scherpe kleine mesjes te zijn. Het varken moet geschoren worden!

De huid voelt ruw aan en het is een behoorlijk karwei om het haar-vrij te krijgen. Als ik met zo’n mesje m’n benen zou scheren zou ik geen been meer over hebben, hier zit je echter tien keer te schrapen voordat er eindelijk een stukje weg is!

Wanneer het varken helemaal glad, haarloos en wit is geworden, wordt het in kleine stukjes gesneden. Hapklare brokjes voor in de mond. Het varken wordt in het dorpje onderverdeeld en ik krijg ook een pannetje vol met vlees. Nomnomnomnom. In het huisje maak ik samen met onder andere Joseph wat houtskool warm en zet het pannetje met water er op. Als het water helemaal verdampt is, dan mag het varkensvlees er in. Vraag mij niet waarom er eerst water in moest als we toch weer wachten tot het water verdwenen is… Of dit is weer eens Afrika-logica. Of dit is een hele culinaire manier van koken die ik gewoonweg niet ken omdat mijn assortiment uit pasta, rijst en gebakken aardappelen bestaat.

Het varkensvlees wordt in het pannetje dichtgeschroeid. Een beetje zout erbij en we hebben onze privé barbecue! Langzaam stop ik een stukje van mijn zelf-geschoren ruggetje in mijn mond. Lekker mals! Echter zitten er ook stukken tussen wat enkel uit vet bestaat en waar je de haren nog dichtgeschroeid ziet zitten. Vol goede moed waag ik mij eraan… Maar die bonk vet… Na een maand lang sowieso al alleen maar eten in liters olie gebakken op tafel gekregen te hebben, sla ik het toch maar af.

De andere stukjes smaken echter heerlijk! Het feestmaal wordt afgesloten met een stukje varkenslever in tomatensaus, tja… Ik hou mij toch liever aan de sparerib stukjes. Maar de buren genieten volop van het hele varken, inclusief ingewanden. Met nsima natuurlijk, want rijst is te duur 😉

Ik vond het superleuk om eens mee te kijken hoe op een traditionele manier vlees wordt bereid. In Nederland probeer ik mijn vleesconsumptie te minimaliseren, onder andere omdat ik niet een grote voorstander ben van de bio-industrie. Daarnaast vind ik vlees ook helemaal niet zo lekker en heb er ook echt niet elke dag behoefte aan. Wel denk ik dat vlees zo nu en dan gezond is. En ik denk dat het in ieder geval natuurlijk is om te eten. Mits het niet volgepropt is met gekke shizzle natuurlijk.

Toen ik dit verhaal van het slachten van het varken aan mijn vrienden vertelde, kreeg ik van het overgrote deel alleen maar: “Oeh” en “Aah” en “Gadver” en “Dat ga je toch niet eten” reacties. Terwijl ik zelf stiekem het proces echt superleuk vond om een keer mee te maken. Nee, het was niet allemaal even smakelijk om te zien. Maar hé: dit is de realiteit. En die grote “Oeh” en “Aah” roepers, eten voor het overgrote deel wel gewoon die heerlijke plofkip uit de schrappen. Net alsof dat zo smakelijk is 😉 Wat denk jij?

Ik ben benieuwd of jullie ook bijzondere eet-ervaringen op reis hebben opgedaan?!

 

Meer lezen:

Luxe in Malawi

Een kijkje in het dagelijkse leven in Malawi

Solo backpacken in Malawi: gevaarlijk of niet?

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

Geef een reactie