Vandaag was Vietnam eventjes als thuis

Hoewel ik op reis ga om andere dingen te ontdekken, is het soms net zo leuk om aan de andere kant van de wereld eens iets heel herkenbaars tegen te komen. Te midden van de noedels en de Vietnamese punthoeden, vond ik een klein stukje Nederland.

Ik ben momenteel in het dorpje Hoi An in het midden van Vietnam. Absoluut mijn favoriete stadje van de afgelopen twee maanden op wereldreis! We slapen in een heerlijke homestay met een balkonnetje en uitzicht op een rivier waar zo nu en dan lokale bootjes langskomen. Elke avond weerspiegelt de knaloranje zon weer in het water, als hij langzaam achter de palmbomen onder gaat. We hebben het erger getroffen qua accommodatie!

Van onze homestay hebben we een fiets gekregen, waarmee we de omgeving kunnen verkennen. Hoi An is een heerlijke stad om te fietsen, omdat het er plat is. Geen vermoeiende heuvels of rare modderwegen, gewoon een redelijk begaanbare weg met niet teveel verkeer en heerlijk uitzicht.

En in dat uitzicht zit het ‘m nou net. Enerzijds kun je richting het oude centrum fietsen waar je jezelf onderdompelt in kleine steegjes met kleurrijke huisjes, vol begroeid met planten. Waar ‘s avonds de lantaarns aangaan en het hele dorp eruit ziet als een sprookjespaleis met de weerkaatsing van de kleuren rood, groen, geel, paars en blauw op het water.

Anderzijds kun je met de fiets de omliggende dorpjes verkennen en zie je hoe de Vietnamezen hier op het platteland leven temidden van de rijstvelden.

En dat is precies het moment waar ik vandaag had: hé, ik ben weer even terug in Nederland!

Met mijn Banh Mi (stokbrood gevuld met Vietnamese heerlijkheid) op de maag stapte ik op de fiets vanuit het centrum om even heerlijk een paar uur te genieten van het nabijgelegen strand. Over de geasfalteerde weg reden tientallen auto’s en scooters, hier en daar werd er getoeterd, maar voor Vietnamese begrippen was het heerlijk rustig op straat.

Links en rechts van mij zag ik meters vol met rijstvelden. De enorme grijze koeien liepen hier doorheen te grazen. Op de achtergrond zag ik wat huisjes, mét rode daken.

Eventjes was ik terug, thuis, in Nederland. Op mijn fietsje door de weilanden, maar ditmaal was het rijst en geen gras. Met uitzicht op de koeien, waar ik zo gek op ben, alleen dan zonder stippen. Geen lange mensen, maar kleine Vietnamezen met punthoeden. Geen fietsbel, maar scooter getoeter. Maar toch: eventjes was het alsof ik op een heerlijke zomerse dag door achterhoek van Nederland fietste.

Grappig is dat de wereld zó anders kan zijn, op elke plek die je maar kunt bedenken. Maar op zulke momenten word ik er aan herinnerd dat we allemaal op dezelfde wereld wonen. Alles is met elkaar verbonden en plekken hebben meer met elkaar gemeen dan dat ze verschillen. Die verschillen maken reizen juist zo leuk, maar als je goed kijkt, dan hebben we heel veel met elkaar gemeen. Maar dan net een beetje anders 🙂

Ben jij ook zo’n plekje op reis tegengekomen waardoor je eventjes terug was in Nederland? Waar of wat was dat? Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Meer lezen?

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

Geef een reactie