Tajumulco vulkaan: het hoogste punt van Centraal Amerika beklimmen

Om vier uur ’s ochtends gaat de wekker en wil ik mijzelf voor mijn kop slaan. Ik ga compleet vrijwillig, en daarnaast betaal ik er zelfs voor, een vulkaan beklimmen. Duizend meter omhoog lopen. Met een backpack op mijn rug. Ik heb nog nooit met een backpack op mijn rug gehiked en laat staan dat ik mijzelf ermee een vulkaan mee omhoog heb gesleept. Ik sta midden in de nacht op om de hele dag te gaan lopen. Om vervolgens in de vrieskou op de top van de vulkaan te gaan kamperen. En om de volgende dag in de holst van de nacht weer verder te gaan lopen. Waarom ook alweer?

Gemotiveerd stond ik op.

Ik sloot mij aan bij mijn groepje voor de aankomende 48 uur. Druk kletsend in het donker met een klein lichtje stond iedereen vrolijk om elkaar heen. Ik moet nog even wakker worden en zou het fijn vinden om mijn nieuwe vrienden eerst eens in het daglicht te mogen aanschouwen.

Ik tover een glimlach op mijn vermoeide gezicht en doe mee aan het sociale gebeuren. Ik kan beter maar meteen vrienden maken, want wie weet dragen ze mij nog de vulkaan op. Ha!

Op naar de Tajumulco vulkaan!

Als langzaam de zon opkomt terwijl ik opgepropt zit in een lokale bus, herinner ik mij weer waarom ik dit ga doen. “Altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd,” is helaas niet bij mij van toepassing. Ik ben een vrolijk persoon. Maar niet om vier uur ’s ochtends als ik uit mijn bed word gewekkerd. Wanneer de ochtendzon op mijn gezicht schijnt, komt er gelukkig langzaam aan een glimlach op mijn gezicht.

Ik ga een vulkaan beklimmen! Wiehoe!

De Tajumulco vulkaan is met zijn top op 4200 meter, het hoogste punt van Centraal Amerika. Na een paar maanden gereisd te hebben in dit deel van de wereld, krijg ik daar wel de kriebels van. Ik ben zo benieuwd naar het uitzicht! Hoewel ik in Guatamala ben, zou ik op een goede dag ook de bergen van Mexico moeten kunnen zien. Vet toch?!

Vanaf de stad Xela, waar ik was, is het wel eerst nog een goede vier uur in de chickenbus zitten. De chickenbus is het openbaar vervoer in Guatemala. Omgetoverde Amerikaanse schoolbussen, waarmee je nu voor een kleine euro jezelf een uur kan vervoeren. Het stopt overal en toetert erop los, om zo vol mogelijk te geraken. De schoolbankjes zijn gemaakt voor twee personen, maar al gauw zit ik er met vier. Een kleine lokale vrouw slaapt met haar hoofd op mijn schouder, terwijl ik mijn aan de bank voor mij vasthou om niet heen en weer geslingerd te worden bij de vele bochten die de bus maakt.

1000 meter omhoog lopen: jippie!

Vier uur later sta ik weer met beide benen op de grond. In mijn hoofd schud ik echter nog na van de afgelopen rit. Ik hijs mijn backpack op mijn rug (help!) en de tocht kan beginnen. Al gauw kom ik erachter dat ik absoluut niet de snelste van de groep ben. Veertien mensen lopen voor mij uit. Niemand loopt achter mij. Behalve de gids dan. Want: niemand hoeft alleen te lopen. Thanks voor de support.

Onder het mom van: “beter te langzaam lopen om mijzelf niet te moe te maken, zodat ik fluitend de top kan halen,” sjok ik naar boven. Al gauw loopt de meest gespierde jongen van de groep naast mij. Nee, niet om mij te versieren. Het zweet druipt van zijn hoofd op en hij krijgt amper een woord over zijn lippen.

“Hoe kan dit nou?” vraag ik.

“Ja, ik baal nu dat ik al die maanden alleen krachttraining in de sportschool heb gedaan. Ik háát cardio.” hijgt hij.

Ja. Ik heb sowieso een hekel aan de sportschool. Wat voor training je daar ook kan doen.

Met een rood gezicht en een zweetrug onder onze backpack lopen we beiden naar boven. Nu ben ik tenminste niet meer de enige die de bloemetjes aan de achterkant aan het bekijken is.

Maar dat ik achteraan loop, betekent niet dat ik het gevoel heb dat ik moet haasten. Om de paar minuten haal ik mijn camera te voorschijn die ik handig om mijn buik heb geklikt, zodat ik niet telkens mijn backpack hoef af te doen om hem te pakken. Het uitzicht is echt prachtig hier. Guatemala is zó groen en zó heuvelachtig.

Ik had nooit echt een beeld van dit land, maar ik ben verblind van haar schoonheid en haar ruigheid. Kleine dorpjes in het midden van de bergen. Kleurrijke vrouwen met rode rokken en katoenen t-shirts met verschillende kleuren bloemen. Grote rood, groene en gele sjalen op hun hoofd met een mand vol eten erop. Een man en zijn paard, galopperend naar beneden.

De toch naar boven vraagt behoorlijk wat van mijn conditie, maar ik kijk mijn ogen uit waardoor ik vergeet dat mijn lichaam het zo zwaar heeft. Sommigen van mijn groep lopen als een speer naar boven. Hun conditie is natuurlijk honderd keer beter, maar na drie maanden lang in Mexico taco’s gegeten te hebben en op het strand gelegen te hebben, ben ik best wel trots op mijzelf. Én heb ik meer tijd om van het uitzicht te genieten.

Kamperen op de Tajumulco vulkaan

Als ik vier uur later boven kom geslenterd en iedereen triomfantelijk op de grond zie zitten, realiseer ik mij dat ik het gehaald heb. Basecamp! Hier slapen we vannacht. Op de vulkaan. Met dit uitzicht. Ik gooi mijn backpack af en ga met mijn zwarte kleren in de zon liggen om zoveel mogelijk van de warmte op te vangen en ik doezel in slaap. Heerlijk.

Een uurtje later word ik wakker omdat de schaduw er is aangekomen. De zon begint langzaam achter de bergen te verdwijnen en het is tijd om naar een uitzichtpunt iets verderop te lopen. Omhoog. Woeps. Nog meer lopen.

Ik sleep mijzelf nog twee honderd meter omhoog om de zonsondergang te bekijken. Ditmaal zonder backpack, maar op een hoogte van inmiddels 4000 meter, gaat het toch wat minder soepeler dan gepland. Ik sleep mijn ene been voor mijn andere en ben blij als ik boven op een steen kan neerploffen.

Zonsondergang mét een uitzicht

Het is een prachtige dag waardoor we uitzicht hebben helemaal tot aan Mexico toe. We zien zelfs andere vulkanen in een ander gedeelte van Guatemala rook spuwen. Al met al is het een magisch geheel en voel ik mij piep en piepklein.

Op een gegeven moment doemt er een regenboog op. Maar niet zomaar een regenboog. Deze regenboog is 365 graden rond. Daar tussen de wolken, op de pieken van de bergen, hangt er een enorme kleurrijke cirkel. Ik heb nog nooit zoiets gezien en ben verbaasd over de natuur. Sinds wanneer kan een regenboog rond zijn?

De zonsondergang is prachtig en de lucht gloeit rood. Nu weet ik weer waarom ik dit ben gaan doen. Dit uitzicht krijg ik nergens meer terug.

In de tent start het plezier pas echt

Als ik ’s nachts in mijn tent lig, die ik met vier andere mannen deel, realiseer ik mij in één keer weer waarom ik dit NIET had moeten doen. Ten eerste is het echt mega koud en kan ik ondanks mijn vijf lagen kleding en veel te dikke slaapzak niet in slaap vallen omdat ik loop te bibberen. Ten tweede word ik super ziek. Aan het eind van de middag begonnen de buikkrampen en na zes maanden op reis niet ziek geweest te zijn, was dit toch wel een behoorlijke tegenvaller. Zeker als er geen wc is en de berg waarop wij slapen één grote wc moet voorstellen.

De hele avond kon ik de krampen toch nog verdragen, maar toen ik eenmaal ’s nachts in de tent lag wist ik niet meer hoe ik moest liggen. Ik raak in paniek en probeer mijzelf uit mijn mummy slaapzak te wurmen, maar kan nergens de rist vinden. Vervolgens kan ik mijn zaklamp niet vinden en vervolgens kan ik de rits van de tent niet vinden. Ik kan mijn schoenen niet vinden en kan het wc-papier niet vinden. En oja, had ik al gezegd dat er geen toilet is?

Ik ben altijd een beetje bang in het donker, dus dat komt er ook nog eens bij. Er is geen enkel licht en ik ren naar een boom toe en trek mijn drie lagen leggings en broek omlaag. Mijn billen vriezen er zo wat af en alles komt er uit. Wat een nachtmerrie. Dit is absoluut de ergste nacht van de afgelopen zes maanden op wereldreis.

In de ijzige kou stap ik weer de tent in. Mijn buik compleet van streek. Met vier onbekende mannen. Een paar weken later hoor ik dat een andere jongen ook vol schaamte in de tent lag en dacht dat alleen hij die stank produceerde. Ook hij had enorme buikpijn en allebei wisten we niet wat we met onszelf aan moesten.

Ja, reizen. Het gaat niet altijd over rozen. En je zal zien dat je op de meest ongemakkelijke plekken ziek wordt. Ik dacht dat ik deze duivelse cirkel echter had doorbroken omdat ik dus als zes maanden niet ziek was geweest. In de vrieskou, op 3800 meter, in een tent, met vreemden, komt het dan toch naar boven. Lucky me. Maar niet zo raar: hoogteziekte komt wel vaker voor op deze vulkaan. De meeste mensen krijgen echter hoofdpijn en het voordeel daarvan is dat je medeklimmers dat in ieder geval niet hoeven te ruiken.

Nog een nachtelijke wekker op de Tajumulco

Diezelfde nacht gaat de wekker om drie uur. Om de zonsopgang op de top van de vulkaan te gaan bekijken. Die zonsopgang kan mij ondertussen gestolen worden en ik twijfel bijna aan mijn eigen kunnen om de top te halen. Met deze buikpijn voel ik mij een stuk zwakker dan gister en toen vond ik het al pittig om naar boven te lopen.

Toch zet ik door en doe ik ministapje voor ministapje terwijl ik ondertussen liters water drink. Het is ijskoud en pikkedonker. Door de stenen vind ik een weg naar boven waar ik – wonder boven wonder – op tijd ben om de zonsopgang te zien. De zonsopgang vanaf het hoogste punt van Midden Amerika! WOW!

Het hoogste punt van Centraal Amerika!

Ik sta als een eskimo op de foto, simpelweg omdat het te koud was om een laag uit te doen om wellicht wat charmanter op de foto te staan. Maar oh, wat ben ik trots op mijzelf! Ondanks de enorme buikpijn, ondanks het feit dat ik de afgelopen maanden niet heb gesport, ondanks dat ik meer taco’s en nacho’s naar binnen heb gewerkt dan ooit, heb ik dit toch maar mooi even gedaan. Helemaal zelf. Met dit prachtige uitzicht! Ik ben echt mega trots op mijzelf.

De weg naar beneden gaat een stuk makkelijker. De zon is ondertussen weer opgekomen, wat betekent dat mijn lichaam zich weer kan ontspannen en opwarmen. Als we gedaald zijn tot ongeveer 3600 meter verdwijnt mijn buikpijn als sneeuw voor de zon. Het was dus echt de hoogte voor mij.

Half rennend ga ik naar beneden en ik spring als een babygeitje over de stenen. Nu laat ik een groot deel van mijn groep achter mij. Je hebt mensen die graag naar boven lopen en naar beneden. Doe mij maar naar beneden. Ik ben een Nederlander hè. Wij horen niet zo hoog. Maar voor een dagje was het zeker de moeite waard. Wat een magisch uitzicht! De rest van de weg loop ik met een glimlach naar beneden.

Tips voor de Tajumulco vulkaan

Wil jij ook de Tajumulco vulkaan beklimmen? Misschien heb je dan wat aan mijn ervaring!

De meeste mensen gaan naar de Tajumulco vanuit Quetzaltenango (Xela). Ik sliep zelf in Kasa Kiwi. Een fijn en goedkoop hostel in het centrum met veel ruimte, dormbedden (geen stapelbedden!) en ook privé kamers.

Zelfstandig naar de Tajumulco

Je kunt zonder tour met de chickenbus gaan. Dit zijn twee bussen en duurt totaal ongeveer 3 à 4 uur en kost bijna niks. Je kunt dit op één dag doen. De meesten mensen vinden het wel de moeite waard om een nacht op de vulkaan te slapen, voor de prachtige zonsondergang en -opgang. Als je zelfstandig gaat: neem dan wel echt veel en goede warme kleding mee. Het koelt enorm af in de nacht. Neem ook een tent mee, genoeg water en iets om eten te maken op de vulkaan. De route naar de top van de vulkaan is vrij makkelijk, wel heb ik gehoord dat mensen soms moeite hadden met de weg naar beneden te vinden.

Let op: Er zijn verhalen dat mensen op weg naar de vulkaan of op de vulkaan worden beroofd. Ook zijn er incidenteel mensen op de vulkaan die een fee voor de Tajumulco vragen. De redenen en prijzen hiervoor zijn verschillend.

Met een tour naar de Tajumulco

De meesten kiezen er toch voor om per tour te gaan. Dit is een stukje prijziger, maar dan hoef je zelf niet na te denken en dan ga je met een groep. De meeste tours lenen spullen uit. Voor mij was dit heel handig, want ik draag geen warme kleding en een tent etc. met mij mee. Dit lenen van spullen kost bij de meeste tours geen extra geld. Ik ben zelf met Quetzaltrekkers gegaan, wat ik een hele fijne organisatie vond. Voor Q500 was de hele twee-daagse tour inclusief (transport, eten, drinken, materiaal en gidsen).

Meer lezen? Lees hier al mijn blogs over Guatamala.

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

Geef een reactie