Rust waar de zee in de jungle overgaat | Isla Bastimentos, Panama

Het is bizar hoe mooi en rustig het leven hier kan zijn op het strand. Links komt de ruige zee op mij af en geeft verkoeling als de golven langs mijn benen stromen. Het water slokt zichzelf weer op en trekt zich onder mijn voeten vandaan. Waarna de zon een plekje verdient om mij weer op te warmen. De wolken helpen mij dat die opwarming niet te snel gaat voordat de volgende golf zich weer over mijn lichaam gooit.

Rechts van me is een dichtbegroeide jungle. De bomen zorgen ervoor dat ik kan ademen en leven. Vogels kwetteren. Insecten tjilpen. Een baby luiaard verplaatst zich langzaam door de boom en eet langzaam van een takje. Het beestje is nog jong, waardoor zijn vacht nog zacht lijkt en niet compleet gedomineerd is door de algen die zich graag op de langzame luiaarden nestellen.

Een klein rood kikkertje hopt door de kleine stroompjes tussen de bomen en verdwijnt uit het zicht. Honderden bomen zijn verstrengeld met elkaar en proberen de ander te verdringen. Allemaal willen ze het beste plekje verdienen in dit dichtbegroeide woud. De regen raakt nauwelijks de grond en de zon weet niet tot de bodem door te dringen waardoor ze allemaal vechten en groeien om de grootste te worden.

Een pelikaan vliegt over de zee en laat zich neerstorten om door zijn enorme keel een vis naar binnen te laten werken. Ik zie hem slikken en de vis van begin tot eind door zijn lichaam glibberen. Even verteren, opstijgen en weer aanvallen! Gieren zweven met hun vleugels wijd gespreid door de lucht, op zoek naar iets om te pakken.

Er vallen wat regendruppels. Verkoeling. Maar de zon wint het en warmt mij weer op. Mijn blote voeten voelen het warme zand tussen mijn tenen gaan en de modderige bosgebieden steken kleine takjes in mijn voeten. Kleine zandvlooien zijn op mijn lichaam geplakt en prikken mij. De minuscule zwarte beestjes zorgen voor kleine rode vlekjes op mijn onderbenen.

Een local verkoopt mij een kokosnoot. Met een enorm mes hakt hij de groene bol open en geeft hem aan mij. Met een rietje drink ik het sap uit de bol en geniet van de verkoelense smaak. Wanneer hij op is hakt hij hem voor mij open, door midden. Een randje van de kokosnoot wordt afgesneden en dient als lepel. Nu kan ik de binnenkant van de kokosnoot eruit scheppen en opeten. Het glibberige witte slijm glijdt door mijn mond.

Man, wat ben ik gelukkig!

Meer lezen? Lees hier al mijn artikelen over Panama.

Of lees dit eens:

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

2 Comment

  1. Xanne says: Beantwoorden

    Heerlijk !!!

  2. […] Rust waar de zee in de jungle overgaat | Panama […]

Geef een reactie