Overgang naar Nicaragua: afscheid nemen en back to basics

Ik vind het altijd lastig om afscheid te nemen. Zeker als het definitief voelt. Toen ik zes weken geleden mijn backpack aan het inpakken was met mijn lieve vriendinnen op mijn kamer, zei ik aan het eind van de avond: tot morgen! Gewoon omdat ik er niet van hou dat ik het gevoel heb dat ik iets of iemand ga missen. Als ik dan eenmaal op reis ben heb ik gelukkig nooit last van heimwee. Grotendeels omdat ik weet dat ik altijd weer terugkom en dat er dan weinig tot niets veranderd is. Na een dag bijpraten kom je tot de conclusie dat iedereen nog steeds op dezelfde plek woont, dezelfde baan heeft en dezelfde soort dingen doet in zijn vrije tijd. Natuurlijk heb je wat gemist, maar vrijwel meteen kan je weer mee doen met het ritme van de dag. Heerlijk!

Afgelopen week was het afscheid nemen voor mij helaas wel wat moeilijker. Ik nam namelijk officieel afscheid van Costa Rica en ben de grens overgestoken naar alweer de laatste bestemming van deze reis: Nicaragua. Van Panama had ik al twee weken eerder afscheid genomen. Maar waarom was dan dit afscheid van Costa Rica zo moeilijk?

Een vriendin van mij, Melina, is Costa Ricaans. Ik ken haar uit Nederland toen zij au pair was in mijn stad. Haar kinderen speelden met mijn oppaskinderen en aangezien ik toen bijna fulltime aan het oppassen was om voor mijn reis naar Oeganda te sparen, hadden we heel veel chilltijd samen. Waar veel van mijn vrienden bezig waren met studie en dergelijke, werkte ik op andere tijden en konden Melina en ik tussendoor heerlijk genieten van de parkjes en cafeetjes in Utrecht.

Deze zomer heb ik Melina opgezocht in Costa Rica. Na een nachtje slapen haalde ze mij en mijn reisgenootje Sheila op in Alajuela, vlak bij het vliegveld. We werden meteen achterin de auto geknald en haar vriend Gustavo reed ons voor een lang weekend rond naar de meest mooie plekken in Costa Rica. Meteen kon ik al mijn vragen stellen over het land, de cultuur, de natuur, de … alles. Een enorm goeie binnenkomer als je voor het eerst voet aan wal zet in een nieuw continent!

Toen het weekend over was en er weer gewerkt moest worden door Gustavo en Melina, mochten we een aantal nachten bij de moeder van Gustavo in huis slapen. In de woonkamer op een matrasje waren we meer dan welkom. Melina en Gustavo woonden hier ook weer tijdelijk in omdat ze aan het sparen zijn voor het bouwen van hun huisje in de bossen van Cartago. De broer van Gustavo, Marcos, was toevallig ook voor een tijdje terug in zijn hometown en heeft ons tijdens de werkuren op sleeptouw genomen. Als een filmmaker heeft hij de luxe om zelf zijn tijd in te delen en hij vond dat hij wel wat vakantie met ons verdiende 😉 Nou, ons hoor je natuurlijk niet klagen. Met een local op stap in Cartago, hun woonplek. Vat holy water drinken bij de kerk van Cartago tot vervolgens gezegend en al een enorme vulkaan bezoeken. Van een vredig stadsleven reden we door groene bergen om uiteindelijk op een soort maanlandschap te eindigen. Als klapper op de vuurpijl nam hij ons nog mee naar reggaedorpje Puerto Viejo: een paar dagen genieten aan de Caribische kust.

En hoewel ik gek op Melina, Gustavo, Marcos en hun moeder was geworden, was het afscheid nemen niet zo moeilijk. Na een dikke twee weken rondreizen in Panama zouden we ze namelijk nog een keer opzoeken. Afscheid nemen was dus niet echt een big deal.

Toen we twee weken later weer terug waren in Costa Rica verlangde ik eigenlijk meteen weer naar Cartago. Terwijl mijn reisgenoten nog overleefden en apen en insecten aan het spotten waren in de diepe jungle van Corcovado in het zuid westen van Costa Rica, vertrok ik al vrij snel weer naar Cartago. Ten eerste is het koele klimaat in Cartago voor mij een stuk aangenamer dan de vochtige jungle. Daarnaast is het hebben van een thuis gevoel voor mij toch een heel belangrijk iets. Het zien van mooie plekken is geweldig, maar het is nog leuker als je het kan delen met mensen waar je om geeft. Na een dikke maand backpacken had ik echt even behoefte aan mensen die ik kende en waarvan ik niet meteen na één of twee dagen afscheid hoefde te nemen. Daarnaast was een heerlijke badkamer en vers gekookt eten ook niet bepaald een overbodige luxe. Ik had gewoon behoefte aan knusse gezelligheid!

In de zes dagen dat ik ben gebleven zijn we door de bergen van Cartago getoerd, wat voor mij het meest aandoet als Zwitserland, minus de sneeuwtoppen. We hebben de lekkerste home made pizza’s ooit gegeten. We hebben heerlijk films gekeken. Waaronder een aantal van Marcos die ik binnenkort ga linken hier, omdat ik het als Nederlander bijzonder vind om films uit Latijns Amerika te zien (en ik hoop jullie ook!). We zijn op familie bezoek geweest en hebben verder voornamelijk gewoon gechilld. Echt ontspannen dus en even het gevoel te hebben dat ik weer ergens thuis ben!

Helaas komt aan alles een einde en met name tijdens het reizen suddert dat zo de hele tijd door. Plekken en mensen komen en gaan. En afscheid nemen van mijn Costa Ricaanse vrienden vond ik moeilijk. Weg van de gezelligheid. Weg van de interessante verhalen over de Narcos en ander culturele weetje in Latijns-Amerika. Weg van de heerlijke kookkunsten van de moeder. Weg van de luxe van het hebben van een auto. Weg van het hebben van een schoon huis… ik kan nog wel uren doorgaan. Maar het allermoeilijkste was weggaan van een plek waar je het zo naar je zin hebt gehad en je gewoon niet weet of je ooit nog wel terugkomt. Even drie, of zeg maar gerust tien, keer slikken was dat.
Daarnaast is het hebben van een thuis gevoel voor mij toch een heel belangrijk iets. Het zien van mooie plekken is geweldig, maar het is nog leuker als je het kan delen met mensen waar je om geeft. Na een dikke maand backpacken had ik echt even behoefte aan mensen die ik kende en waarvan ik niet meteen na één of twee dagen afscheid hoefde te nemen. Daarnaast was een heerlijke badkamer en vers gekookt eten ook niet bepaald een overbodige luxe. Ik had gewoon behoefte aan knusse gezelligheid!

In de zes dagen dat ik ben gebleven zijn we door de bergen van Cartago getoerd, wat voor mij het meest aandoet als Zwitserland, minus de sneeuwtoppen. We hebben de lekkerste home made pizza’s ooit gegeten. We hebben heerlijk films gekeken. Waaronder een aantal van Marcos die ik binnenkort ga linken hier, omdat ik het als Nederlander bijzonder vind om films uit Latijns Amerika te zien (en ik hoop jullie ook!). We zijn op familie bezoek geweest en hebben verder voornamelijk gewoon gechilld. Echt ontspannen dus en even het gevoel te hebben dat ik weer ergens thuis ben!

Helaas komt aan alles een einde en met name tijdens het reizen suddert dat zo de hele tijd door. Plekken en mensen komen en gaan. En afscheid nemen van mijn Costa Ricaanse vrienden vond ik moeilijk. Weg van de gezelligheid. Weg van de interessante verhalen over de Narcos en ander culturele weetje in Latijns-Amerika. Weg van de heerlijke kookkunsten van de moeder. Weg van de luxe van het hebben van een auto. Weg van het hebben van een schoon huis… ik kan nog wel uren doorgaan. Maar het allermoeilijkste was weggaan van een plek waar je het zo naar je zin hebt gehad en je gewoon niet weet of je ooit nog wel terugkomt. Even drie, of zeg maar gerust tien, keer slikken was dat.

In de bus van hoofdstad San José gingen Sophie en ik naar Nicaragua. Toen we op de grens uitstapten merkten we meteen het verschil. Ten eerste de zwengende hitte. Costa Rica heeft er nog wel een handje van om elke dag wat regen op de aarde te strooien. Nicaragua is een stuk droger, desondanks dst het daar ook regenseizoen is. Ten tweede lijkt het hier een stuk rauwer. De mensen zien er meer inheems uit en het lijkt er wilder en armer. En ten derde de grenscontrole 😉 Tweemaal de grens over van Costa Rica naar Panama en weer terug was toch even een ander sfeertje dan hier. Ik was blij dat we nu een directe bus hadden naar Nicaragua en niet hoefden over te stappen op de grens. Alles ging helemaal prima, maar mannen in legeroutfit staarden je aan, waar in Costa Rica geen eens een leger is.

Onze eerste stop in Nicaragua is Ometepe: één van de highlights voor backpackers. Een eiland met twee prachtige vulkanen erop. Sophie en ik hebben een scooter gehuurd en rondgereden over het enorme eiland. Of nou ja enorm, groter dan verwacht. Van noord naar zuid ben je toch zeker wel een dikke twee uur bezig. Door de tropische bomen staan houten huisje gebouwd, wat me doet denken aan Cambodja. De manier van koken in aparte kleine hutjes naast het huis en het verbranden van het afval aan de rand van de weg doet mij dan weer aan Oeganda en Malawi denken. Maar nee, het doet mij niet echt heel erg aan Costa Rica of Panama denken. Grappig hoe dat werkt in mijn hoofd toch? En hoewel ik in Costa Rica en Panama ook zeker wel armoede heb gezien lijkt het toch echt een stuk minder te zijn. Alleen in hele afgelegen regio’s heb ik dezelfde soort dingen gezien en hier in Nicaragua is het zelfs op een vrij toeristische plek te vinden. Ik ben benieuwd hoe de rest van het land er uit gaat zien!

De aankomende twee weken zullen Sophie en ik nog een mooie route afleggen in Nicaragua en dan is het tijd om nogmaals afscheid te nemen. Ditmaal van het hele continent om weer terug te gaan naar Nederland…

Maar voor nu: nog even genieten!

Hoe vind jij het om afscheid te nemen?

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

8 Comment

  1. Tes says: Beantwoorden

    Ja afscheid nemen is altijd moeilijk als je het zo naar je zin hebt 🙁 maar je hebt gelukkig overal vrienden die je allemaal niet te lang willen missen! <3 geniet nog even maximaal xxx

    1. jolande says: Beantwoorden

      Dank je Tessy! Veel zin om jou weer te zien natuurlijk!! Xxx

  2. […] Overgang naar Nicaragua: afscheid nemen en back to basics […]

  3. Marie says: Beantwoorden

    Leuk om je blog te lezen! Ik ga in januari ook naar Costa Rica en Nicaragua. Ik zou ook de bus nemen van San Jose naar Rivas on van daaruit naar ometepe te gaan. Ik vroeg me af met welke bus je dit gedaan hebt(nicabus, transnica?) en hoe lang je erover hebt gedaan? Ik lees dat het soms lang wachten is bij de grensovergang en zit er wat mee in dat ik de laatste ferry naar ometepe niet haal!

    Groetjes

    1. jolande says: Beantwoorden

      Hoi Marie, leuk om te horen!
      Ikzelf heb de ticabus van San Jose naar Rivas genomen: heel erg comfortabel en makkelijk! Volgens mij ging ie om 7.20 en was ik rond 14.00 in Rivas. Ik ben diezelfde dag ook nog doorgereisd naar Ometepe inderdaad!

      1. Jack says: Beantwoorden

        Voor de busrit van Liberia (Costa Rica) naar Rivas (plm. 3 uur rijden) zeggen ze bij Ticabus dat het ¤ 69,- per persoon kost (zelfs na verificatie)…
        How about that ?

        1. jolande says: Beantwoorden

          Ah meen je niet. Ik heb dat er echt niet voor betaald. 30 euro of zo vanaf San Jose? Misschien ligt het aan het seizoen… Ook heb ik het bij een lokaal loket gekocht en niet via internet. Misschien scheelt dat ook nog!

  4. […] Overgang naar Nicaragua: afscheid nemen en back to basics […]

Geef een reactie