Op reis genieten van het nu is zoveel makkelijker dan thuis. Of niet?!

Het verleden is een verhaal dat we onszelf vertellen. De toekomst is een tikkende bom van fantasie. Tik. Tik. Tik. Wachtend tot het ooit uit gaat komen. Soms is het zo moeilijk om in het nu te leven. Te genieten van wat je nu hebt. Zo kwam ik terug uit Mexico begin december en vond ik het moeilijk om te accepteren dat ik weer terug was in de kou. Ik leef zo erg toe naar het moment dat ik in juni (hopelijk ;)) ben afgestudeerd en eindelijk voor onbepaalde tijd op reis kan gaan. En hoewel ik altijd loop te vertellen dat je moet accepteren en genieten van wat je nu hebt, lukt mij dat ook niet altijd. Zo boekte ik vorige week in een spontane ingeving een super goedkope vlucht van Keulen naar Mexico en zit ik nu alweer met mijn billen in het zand. Precies op de plek waar ik een maand geleden ook zat: Isla Holbox.

Met nacho’s in mijn hand en de zon op mijn gezicht geniet ik van de groen-blauwe kolkende zee met zijn parelwitte stranden. Een compleet andere kerstvakantie dan ik van mezelf gewend ben.

Nog nooit eerder ging ik met een verre reis terug naar een plek waar ik al was geweest. Naar Oeganda wil ik wel heel graag nog een keer terug, maar er zijn zoveel nieuwe dingen te ontdekken wat tot nu toe altijd voorrang heeft gehad. Maar nu ging ik dus terug naar precies dezelfde plek waar ik notabene een maand geleden nog was. Bizar.

Ik denk dat het te maken had met dat het cirkeltje nog niet rond voelde. Het verhaal nog niet af. Als ik naar een verre bestemming ga, ben ik tot nu toe altijd één tot drie maanden gebleven in een land. Hoewel ik het dan ook jammer vind om naar huis te gaan, voelt het wel alsof ik een groot deel heb gezien en gedaan en kan ik met een voldaan gevoel naar huis. Nu was ik maar voor twee weken in Mexico en er was nog zoveel wat ik wilde doen en zien. Ik was verkocht vanaf het begin en wilde echt echt niet terug naar huis.

Maar waarom eigenlijk niet? Waarom is thuis minder leuk? Toen ik mijn moeder belde dat ik er niet met kerst zou zijn vond ze dat natuurlijk jammer. Nog nooit had ik kerstmis met de familie gemist en nu kondig ik een week van te voren aan dat ik er niet bij ben omdat ik weer naar Mexico ga. Alleen nog wel.

“Door zo veel te reizen en daardoor ook juist de leuke dingen in Nederland te missen, heb je niet het gevoel dat je steeds meer onthecht van Nederland?” vroeg ze mij.

Ja, misschien wel. Hoe meer ik reis, hoe meer ik wil reizen. Hoe vaker ik naar de zon ga, hoe moeilijker ik het vind om de kou te trotseren. Maar is het echt zoveel leuker aan de andere kant van de wereld? Wat maakt het dat ik liever reis dan dat ik thuis ben? Waarom kan ik makkelijker van het nu genieten op reis, dan dat ik dat thuis kan?

Langzaam werd ik verliefd op het reizen. Net zo als je langzaam in slaap valt en het je dan overvalt. Niks kan je er meer tegen doen. Het slokt je op.

Onderweg ben ik zoveel mensen tegengekomen die hun veilige thuis hebben ingeruild voor de onbekende weg. Die het comfortabele leven hebben verruild voor zoekend naar een slaapplek en eten op plekken waar ze de taal niet spreken en de weg niet weten.

Waarom?

Gister nog sprak ik met Marcella, die 1,5 jaar geleden uit Uruguy vertrok en nu op dit eiland werkt. Ze is nooit meer thuis geweest en heeft daar ook geen behoefte meer aan. “Het is goed zo. Mijn tijd thuis was leuk, ik heb er geen spijt van en kijk er alleen met positieve gedachten naar terug. Maar die tijd is nu klaar. Ik hoor daar niet langer.”

Of Alejandro, die al vijf jaar lang kerst niet thuis in Mexico bij zijn familie heeft gevierd en zijn huis elke paar maanden weer veranderd. “Als ik terug ben in Monterrey heb ik het gevoel dat ik het ritme van het leven van alledag daar heb verloren. Ik wil niet meer zo leven. In de drukte van de stad, waar alles draait om aanzien en geld.”

Of Rebecca, die met haar drie kinderen over de wereld trekt en ze zelf onderwijst. Zelfs nu ze weer zwanger is van haar vierde gaat ze nog steeds door. Zonder man. De man die haar zwanger maakte wilde zijn huis in Argentinië niet inruilen voor een onbekend bestaan op de weg. “Prima. Als jij wilt blijven, blijf je.” vertelt ze hem. “Maar ik ga. De wereld is mijn thuis, niet een vaste plek.” En met de baby in haar buik en haar drie andere kinderen aan de hand vertrok ze.

Zo veel mensen doen het. Trekken uit hun comfortzone. Sommige vertrekken na een paar weken of maanden voldaan naar huis en vervallen weer in hun oude ritme. Andere mensen lukt het nooit meer om hun oude leven op te pakken en blijven tussen twee werelden zweven. Anderen kiezen er bewust voor om geen vaste verblijfplaats te hebben en trekken vol plezier de wereld rond.

Waarom vind ik het op reis zoveel makkelijker om te genieten van wat ik heb, dan thuis? Omdat het tijdelijk is en je de boze bomen op de weg niet hoeft te zien omdat je toch weer weg gaat? Omdat je geen verplichtingen hebt? Naar werk en naar anderen? Omdat je weet dat je overal maar tijdelijk bent en er zoveel mogelijk uit wilt halen nu je er bent?

Vandaag nog had ik een koude douche met een pisstraal. Thuis zou ik daar van balen, omdat je verwacht dat de douche het doet. Maar op reis verwacht ik geen heerlijke warme douche met kerstmuziek op de achtergrond. Dus als het er dan niet is, dan maakt het ook niet zoveel uit. Ik warm wel op aan het strand of spoel mij af in het zeewater. Alternatieven genoeg 🙂

Ik ben benieuwd. Wat voor reiziger ben jij? En hoe vind jij het om na of tussen het reizen door weer terug in Nederland te zijn? Ben je net zo gelukkig als op reis? Gelukkiger? Vind je het moeilijk om je weer thuis te hechten? Ik ben super benieuwd naar jullie verhalen en wat reizen met jou doet!

 

Meer lezen?

Lieve NS, leer van het Afrikaanse bussysteem

De beste reisroute in Panama: van tropische stranden naar weelderige jungles

Reizen zit in je bloed – waarom een nomadisch bestaan de juiste manier van leven is

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

4 Comment

  1. Mooi geschreven! En best herkenbaar eigenlijk. Ik ben net twee dagen terug van een reis van vier maanden en wilde echt nog niet terug! Ik zit vooral te bedenken hoe ik nog langer weg kan blijven en wat daarvoor nodig is. En nu is het nog leuk om thuis te zijn omdat je iedereen weer ziet. Maar als het “gewone” leven weer begint… daar zie ik best tegenop. En soms is het lastig dat mensen dat niet begrijpen. Dat ze dan zeggen “Nou, is zeker wel weer fijn on terug te zijn?”. Ehm, nou nee eigenlijk niet! 😉 Geniet nog lekker van Mexico!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Hey Herma! Leuk om van je te horen. Ja echt hè! Zo herkenbaar. Fijn om te horen dat jij je er ook in herkent. Succes met weer thuis komen en ik hoop dat je snel weet wat je weer wilt gaan doen!

  2. Piet says: Beantwoorden

    Jouw verhaal is heel mooi neergezet. Zelf heb ik een paar keer een langere reis gemaakt, en later kortere reizen. Met mijn vroegere partner, alleen. En voor mij is thuiskomen ook gewoon moeilijk. De hardheid van onze maatschappij. Het belang van geld. Inderdaad wat ik ergens las, status. Ik weet wel, je moet iets doen om te leven. Maar ik kijk elke keer er onzettend naar uit om weer weg te gaan. Eens een reiziger altijd een reiziger. En ik hoop nog 30 jaar erbij te krijgen. Ik hou van het leven Jolande en liefst op reis 🙂
    Veel plezier op je volgende reis!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Bedankt voor je mooie reactie Piet! Jij ook alvast veel plezier op je volgende reis 🙂

Geef een reactie