Prachtig Ometepe: een vulkanisch eiland in Nicaragua

Onderweg in Panama en Costa Rica had ik er al veel over gehoord: het eilandje Ometepe in Nicaragua. Het zou magisch moeten zijn. Het eiland is ontstaan door twee vulkanen die in het meer van Nicaragua omhoog zijn gekomen. Heerlijk kan je er een beetje zwemmen en genieten van de tropische vogels. Of ga je liever voor iets actievers? Beklim dan één van de twee vulkanen. Een pittige taak, maar man, wat een uitzicht. Liever wat meer cultuur proeven? Dat kan! Er wonen veel Nica’s op het eiland die nog behoorlijk authentiek leven. Vandaag neem ik je mee naar dit prachtige eiland en geef ik tips om je tijd op Ometepe nog mooier te maken!

 

De weg naar Ometepe

Na een zo’n 7 uur durende busrit van hoofdstad Costa Rica kwamen we aan in het plaatsje Rivas in Nicaragua. Wat een andere sfeer meteen. Je merkt meteen dat het land een stuk droger en minder ontwikkeld is dan zijn buurland Costa Rica. Mijn eerste indrukken zijn vooral dat het er stoffig en warm is. Pfoe. Waar in Costa Rica er vrijwel elke dag wel een buitje kan vallen. Kan het hier in Nicaragua zo een paar dagen droog zijn. En dat voel je!

In Rivas stap ik samen met mijn reisgenootje Sophie en nog twee andere meiden die we in de bus hebben ontmoet in de taxi. We kunnen wel wachten tot er een bus naar de ferry voor Ometepe gaat, maar de taxi is nog geen 50 cent duurder. Prijzen voor het vervoer zijn hier láág. Eenmaal bij de ferry hebben we binnen no time een kaartje, aangezien een mannetje ons direct helpt en de juiste richtingen op stuurt. We hebben ook nog eens het geluk dat de ferry meteen vertrekt. Als de laatste passagiers springen we snel op de boot. Daar gaan we dan! Op naar Ometepe.

 

De bootrit naar Ometepe

boot ometepe Nicaragua

Zo snel als alles ging, zo langzaam gaat de boot. Zwemmen gaat volgens mij nog sneller. Echt. Maar hé, we zitten droog en veilig en ondertussen kunnen we genieten van het uitzicht. Recht varen we op de eerste vulkaan af. Eén van de vulkanen waar het eiland door is ontstaan. Heel erg indrukwekkend om die zo te zien schijnen uit het water. Hoe dichter bij de grond, hoe meer begroeid de vulkaan is met tropische bomen. Hoe meer je naar boven kijkt, hoe kaler de vulkaan wordt. Ik krijg meteen kriebels om de vulkaan te beklimmen en op het puntje te staan en te genieten van het uitzicht.

 

Aankomst in Ometepe

Ometepe Nicaragua

Zo’n 1,5 uur later zetten we voet aan wal in Ometepe. Op de pier komen er meteen een aantal mensen op ons afstormen. Voornamelijk om te vragen of we met hun taxi naar onze slaapplek vervoerd willen worden. Dankbaar slaan Sophie en ik alles af. We zijn namelijk op een missie: we willen een scooter huren. Gelukkig vinden we daar ook een mannetje voor en hebben we met onze Afrika afding skills al gauw een scooter voor een mooi prijsje. Ik heb nooit echt te behoefte gevoeld om scooter te rijden en zit veel liever achterop omdat ik dan meer van de omgeving kan genieten. Sophie die vindt het superleuk om te rijden. 1 + 1 = 2 en zo hebben we de perfecte scootercombinatie. Alleen nu hebben we helaas nog wel al onze spullen bij ons en moeten we dus met twee personen, twee backpacks en twee dagrugzakken op één scooter. Ja, we worden uitgelachen. Maar hé, avontuurlijk is het wel. Ik heb één backpack op mijn rug en aan mijn linker schouder bungelt een dagrugzak. Sophie heeft één backpack tussen haar benen gebalanceerd en probeert ondertussen de scooter te besturen. De laatste dagrugzak kan gelukkig in de scooter, onder de plek waar we op zitten.

Hoewel het prima te doen is op deze manier, is het toch wel lichtelijk oncomfortabel. Gelukkig is het maar een klein stukje rijden. We zijn immers op een eiland. Na 45 minuten op dat ding gezeten te hebben, slaat de kramp bij mij echter toe. Op de navigatie op de telefoon zie ik ook dat we nog echt wel een stuk moeten rijden naar de plek waar ons hostel ongeveer moet zijn…

 

Op zoek naar een hostel

Scooter Ometepe Nicaragua

Als we eenmaal aankomen op de plek op de kaart waar ons hostel ongeveer moet zijn, is het echt nog wel even zoeken geblazen. ‘Donde esta Hostal Captain Morgan?’ vraag ik aan elke langslopende Nicaraguaan of toerist. En zo worden we op de splitsing meerdere keer compleet andere richtingen op gestuurd. Het begint ondertussen al donker te worden en als ik één ding over Nicaragua heb geleerd is dat je in het donker beter niet op straat kan zijn. En al helemaal niet met al je spullen. De rugpijn slaat toe en we voelen ons met de minuut meer oncomfortabel worden. Nu moeten we die plek echt wel gaan vinden!

Gelukkig reageert er uiteindelijk een mannetje met: ‘oooh Hostal Little Morgan! Si, si!’ En hij wijst naar rechts. Woops. Had ik de naam van het hostel verkeerd onthouden… We komen aan bij de inrit van het hostel. En een klein moment van vreugde wordt meteen verplaatst voor angst. Het is namelijk donker en voor ons ligt een pad bedekt met uitstekende stenen. Die ook nog eens maar twee scooterbanden breed is én een flinke daling kent. Hoe gaan we hier met al dit gewicht gebalanceerd naar beneden komen?

Als een positieveling dat ik ben steek ik zo’n honderd veren in Sophies reet over hoe goed ze wel niet kan rijden. Uiteindelijk komen we heelhuids beneden. Of het om mijn positieve woorden en de boost van Sophies zelfvertrouwen komt of omdat ze daadwerkelijk goed kan rijden, weet ik niet. Maar we zijn beneden. Dat telt. Ik stap af en loop naar de receptie om te vragen voor een slaapplek.

Ze zijn vol.

Nee! Ik durf het nieuws bijna niet aan Sophie te vertellen. Die staat namelijk al rustig de spullen te pakken en de scooter op slot te zetten. Hoe ga ik haar vertellen dat we in het donker ten eerste nu geen slaapplek hebben. En ten tweede, we weer die rotte, onmogelijke weg naar boven moeten zien te rijden? Met een diepe zucht en nogmaals honderd veren in Sophies reet stoppend, stap ik achterop. Zelf zou ik hier nóóit naar boven kunnen rijden. Balancerend in het donker, bepakt en bezakt naar boven rijden tussen de stenen met zo nu en dan een tropische tak in je gezicht slaand… Maar hé, op de één of andere manier komen we zonder al te veel obstakels boven aan. Daar staan we wederom. Boven aan de weg. Nog steeds zonder slaapplek. Gelukkig heeft de vrouw van het hostel een plek genoemd om te slapen, dus daar rijden we regelrecht heen. Op de heenweg waren we er al een aantal keer langsgekomen, dus we wisten waar het was.

 

De eerste avond in Ometepe

Ja, de eerste avond was dus niet echt een succes. We komen gelukkig aan bij een hostel. Maar daar lijkt het op het eerste gezicht helaas niet zo gezellig. We krijgen een piepklein kamertje met een klein tweepersoons bed en een ventilator op onze neus. Honger als we hebben lopen we meteen naar het restaurant. Hier is het vrij donker en er wordt geen muziek gedraaid. Niet erg sfeervol. We vinden twee Nederlandse jongens aan een tafel en schuiven er bij aan. Zodoende hebben we toch nog een gezellige avond met kaartspelletjes en reisverhalen delen.

 

Op avontuur met de scooter

Ometepe Nicaragua

Na verbazingwekkend lekker geslapen te hebben stappen Sophie en ik na het ontbijt weer op  de scooter. Wederom met spullen, aangezien we een nieuw hostel willen. We proberen het nogmaals bij Little Morgan, trotseren weer die rot weg en gelukkig hebben ze nu wel plek. We nemen een duik bij het privé strandje van het hostel. Dit voelt erg bijzonder omdat je in een meer stapt en links en rechts van je twee enorme vulkanen ziet. Voor het eerst kan ik echt helemaal genieten van de sereniteit van dit eiland.

Na deze kleine opfris break stappen we weer op de scooter, ditmaal zonder spullen en trotseren we weer die weg naar boven. Ditmaal een stuk soepeler omdat het licht is en we niet zo zwaar beladen zijn! We willen een rondje om het eiland gaan rijden.  Het eiland ziet er eigenlijk een beetje uit als een acht. Het onderste rondje wordt gevormd door de grootste vulkaan Concepcion, en het andere rondje wordt gevormd door de vulkaan Maderas. Vanaf de boot hebben we gister al een half rondje om Concepcion gereden, dus vandaag willen we het bovenste rondje van het eiland doen. Niet wetend dat er nog heel veel hobbelende wegen en regen ons te wachten gaat staan…

Het leuke aan dit rondje is dat je op een gegeven moment helemaal uit het toeristische gebied rijdt. Hier zijn geen hostels meer te vinden en wonen de mensen nog in kleine houten huisjes en leven ze van de visvangst in het meer. Deze plek doet mij een beetje denken aan een combinatie van Afrika en Azië. Veel meer onderontwikkeld dan dat ik in Costa Rica en Panama heb gezien. Natuurlijk heb je ook arme gebieden in die twee landen, maar waar je als toerist komt, zie je dat niet zo snel. Nicaragua is wat armer dan zijn buurlanden en de toeristische gebieden zitten daardoor ook in deze buurten.

Onderweg komen we mannen op paarden tegen en zien we vrouwen op een houtvuurtje koken. Kinderen lopen naar school toe en spelen onderweg. En dan komt de regen naar beneden geklotst. Iets waar ze hier heel blij mee zijn, maar Sophie en ik wat minder. Stug rijden we door net zo lang tot we een lekker eettentje vinden waar we neerploffen en de aankomende twee uur niet meer vertrekken totdat het droog is en wij weer opgewarmd zijn.

 

Drankjes in het hostel

Ons hostel blijkt een soort van party hostel te zijn en elke avond komen hier ook mensen van andere hostels naar toe om wat meer gezelligheid te hebben. Zo schiet de avond voorbij met wat lekkere biertjes en de verhalen van de reizigers om ons heen. Als het twaalf uur is realiseren we ons in één keer dat we morgen om half zes op moeten omdat we een vulkaan gaan beklimmen. Iets wat ‘s middags nog een heel goed idee leek, maar naarmate de avond vorderde steeds minder goed voelde. Ik dacht dat iedereen op Ometepe wel één van de twee vulkanen beklom. Niks was minder waar na wat rondgevraagd te hebben. Bijna niemand doet dit omdat het toch echt best wel wat vraagt van je energielevel. Met spijt ga ik veel te laat slapen en hoop ik dat ik de volgende dag fit genoeg ben om hem te beklimmen.

 

Vulkaan Concepción beklimmen

vulkaan Concepción Ometepe Nicaragua
Vulkaan Concepción

‘s Ochtends sleep ik mijzelf uit bed en staat er een vrolijke gids voor mijn neus die vandaag met Sophie en mij die vulkaan gaat beklimmen. Ik kan hier nu een heel lang verhaal over gaan typen of er heel kort over zijn en kies voor de laatste. Het was zwaar. Te zwaar. Zo zwaar dat ik  na drie uur zwoegend mijzelf naar boven heb proberen te krijgen ben gestopt en heb opgegeven.

Sophie heeft wel de top gehaald en vond het uitzicht echt prachtig. Bovenaan kan je namelijk in de krater kijken en word je vergast door de zwavellucht die naar rotte eieren scheten stinkt. Maar, dan heb je wel een indruk gekregen hoe een vulkaan er van binnen uit ziet. Cool toch?

Uitzicht op de Maderas vulkaan tijdens de wandeling
Uitzicht op de Maderas vulkaan tijdens de wandeling

Gelukkig had ik op mijn rustplek ook een prachtig uitzicht en heb ik heerlijk twee uurtjes gewacht tot zij weer beneden kwam met de gids. Terwijl ik daar lig word ik wel echt helemaal lek gestoken door muggen, dus ik stop mijn benen in mijn regenjas en trek een shirt met lange mouwen aan die ik ook over mijn hoofd trek. Op die manier probeer ik een beetje te slapen op de zwarte steentjes van de vulkaan. Verbazingwekkend genoeg lukt dit ook en word ik een halfuur of wat later wakker. Helaas wel onder de muggenbulten. Hoe dan?!

Naast dat het beklimmen van deze vulkaan echt heel erg zwaar was, was het wel heel erg vet. Je start namelijk onderaan. Hier loop je eerst een stuk door een jungle, wat afgewisseld wordt door open vlaktes waar koeien op razen en bonen op worden verbouwd. Hoe hoger je komt, hoe minder begroeiing er is en hoe grijzer en meer stenen er liggen. Het lijkt wel alsof je op een soort maanlandschap loopt!

De toch naar beneden is het allervetste omdat we dan naar beneden kunnen sliden. Er liggen zoveel kleine steentjes overal dat als je je voeten er een beetje schuin in zet je meteen een halve meter naar beneden glijdt. Op deze manier slide je dus de vulkaan af terwijl je uitkijkt op de andere vulkaan. Bizar! De snelheid en het uitzicht geven mij een enorm gevoel van vrijheid.

 

Moe maar voldaan rusten we verder uit op Ometepe

Laguna de Apoyo Ometepe Nicaragua
Laguna de Apoyo: een heerlijk plekje om bij te komen!

Als we in de middag weer beneden komen zijn we helemaal kapot. De aankomende 24 uur besteden we vooral aan relaxen. Van op een terrasje zitten bij het restaurant, tot een beetje film kijken in het hostel en in het water zwemmen in het meer van Nicaragua. Op de scooter maken we nog een klein rondje door een dorpje en snuiven zo wat van de cultuur op. Hoewel we uitgeteld zijn van de vulkaan kunnen we gelukkig nog steeds genieten van de pracht van dit eiland. Ben je in Nicaragua? Dan zou ik Ometepe absoluut niet overslaan!

 

Leuk? Volg mij op Facebook voor meer updates!

Meer lezen?

De 3 indrukwekkendste vulkanen in Nicaragua: van spuitend lava tot vulkaan boarden!

Sunday Funday: hét backpackers feest van Nicaragua!

De beste reisroute in Panama: van tropische stranden naar weelderige jungles

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

1 Comment

  1. […] is. Veel meer dan Panama en Costa Rica op het eerste gezicht aandoen. Onze eerste stop was op Ometepe. Een prachtig vulkanisch eiland. Natuur magnifiek. De kansen voor de lokale bevolking wat minder. […]

Geef een reactie