Mijn ervaring met Malaria in Afrika – Spetterpoep en Kots Alert!

Reizen in Afrika is niet hetzelfde als een reisje naar de Belgische Ardennen. Naast dat de natuur en de mensen compleet van een andere planeet lijken te komen, is ook ons Nederlandse huidje niet helemaal ingesteld op de ziektekiemen die zich in deze landen kunnen verspreiden. In mijn eerste reis naar Afrika, naar Oeganda, kreeg ik het goed te pakken. Malaria, blaasontsteking, Buiktyfus, Salmonella en een fikse ontsteking in mijn teen. Ik werd in drie maanden tijd gediagnosticeerd met van alles en nog wat en had een rittenkaart op het lokale ziekenhuis in mijn dorpje. De Oegandese zusters waren mijn beste vriendinnen, ik poepte voor het eerst in een reageerbuisje en sliep voor het eerst in mijn leven in het ziekenhuis.

Vandaag vertel ik je alles over mijn Malaria-ervaring zodat jij hopelijk beter voorbereid dan ik op reis kan gaan naar tropische bestemmingen in Afrika, maar ook in Azië en Latijns-Amerika.

Wonen in een klein dorpje in Oeganda tussen de locals

Ik woonde samen met drie andere Nederlandse meiden in een lokaal huisje, aan de rand van het dorpje Masaka in Oeganda. De badkamer deelden wij met een Oegandese man die ook in het huis woonde. Of nou ja, badkamer? Twee hokjes van één vierkante meter in de tuin. In één hokje was een latrine gegraven en het andere hokje was leeg. Hier kon je met een emmer water, die we uit onze put in de tuin konden halen, jezelf achter de privacy van een verscheurd kleedje wassen. Niet geheel alleen: tropische vogels tjirpten er vrolijk op los en keken graag met je mee.

Moeras?! Malaria-alert!

Het probleem van dit huisje was niet zozeer de faciliteiten, maar het feit dat het vlak naast een moeras lag. Na mijn ervaring in Oeganda kan ik alleen maar zeggen: zorg dat je uit de buurt van stilstaande wateren blijft in het regenseizoen in Afrika. Hier komen namelijk immens veel muggen op af. Soms lagen we al om zeven uur in bed met onze klamboes om ons heen om ons te beschermen tegen deze bloedzuigende prikkers. Als je je verveelde kon je in ieder geval muggen tellen: die waren er genoeg. Door vroeg naar bed te gaan en lange kleren te dragen wist ik de meeste muggen te ontwijken. Maar Jolande is en blijft Jolande en Jolande moet altijd ‘s nachts naar de wc. No matter what.

Nachtelijke avontuurtjes zorgen voor Malaria

‘s Nachts pakte ik mijn hoofdzaklampje en waande ik mij naar buiten in het donker. De Afrikaanse donker is echt donker en vol met sterren. Het is rustig in het dorp en er is geen elektriciteit waardoor je wordt bevangen door de zwarte stilte. Ik deed wat sokken aan en stapte in mijn teenslippers naar buiten. Mijn hoofdzaklamp deed ik uit zodra ik boven de latrine hing, zodat de muggen niet op het licht zouden afkomen. Echter om je behoefte te doen, moet toch echt die broek naar beneden.

Bzzzzzzzzzzzzt. PRIK.

Na een paar nachten naar de wc te zijn gegaan waren mijn billen minstens een centimeter verdikt vanwege alle muggenbulten die er op te vinden waren.

Ondanks vele voorzorgsmaatregelen: toch Malaria

Na twee weken in Oeganda gewoond te hebben, mij vol gesprayd te hebben met de DEET die ik uit Nederland had meegebracht en altijd en te immer mijn lange kleren te dragen… Was ik toch één en al muggenbult. “Als ik nu geen Malaria krijg, dan weet ik het ook niet meer,” grapte ik nog. Niet wetend dat een paar dagen later het Malariafestijn zou beginnen.

Kotsen als in Pitch Perfect (hè watte?!)

De dag vóór het grote Malariafestijn keek ik Pitch Perfect. Ik weet niet of je film hebt gezien, maar ik wil het graag hebben over het blonde meisje dat aan begin van de film zingt en vervolgens het hele publiek onder kotst. Ze staat op de rand van het podium en gooit haar hele darminhoud leeg. Ze kotst in één keer een paar mensen onder en bereikt met haar groene braaksel een enorme snelheid en afstand. Toen ik het zag begon ik keihard te lachen en riep: “Wat een onzin! Zo kan niemand kotsten!”. Vierentwintig uur later sta ik echter op dezelfde manier te kotsen als die meid, alleen dan boven een latrine in Oeganda. Al het vocht en het eten van die middag spoot uit mijn mond, half in de latrine en half tegen de muur. Als ik er aan terug denk, ben ik nog steeds verbaasd over de kracht die uit mijn zieke lichaam kwam.

De dag dat ik Malaria in Afrika kreeg

Ik was de hele dag bij een lokaal schooltje geweest en had meegekeken hoe het er daar aan toe ging. De leerkracht bood mij maar al te graag een lokale maaltijd aan van geprakte bananenprut (Matoke) met een bruine bonensaus. Niet mijn favoriet, maar ondertussen gewenning in Oeganda. Eten was eten. En van een hele dag in de zon bezig zijn krijg je honger.

Om vier uur vertrek ik naar huis omdat ik mij niet zo lekker voel. Misschien was het de hitte of het feit dat ik het eten met mijn vieze handen heb gegeten en het in een keuken wordt gemaakt waar het goorste studenthuis nog wat van kan leren. Mijn huisgenootjes besluiten om even het dorpje in te gaan en ik zeg dat ik een middagdutje ga doen. Een uur later heb ik echter mijn Pitch Perfect kots moment en nog een uur later kan ik de wc bezoekjes niet meer tellen en weet ik niet meer met welk gat ik eerst boven de wc moet gaan hangen.

Conclusie: na twee uur alles eruit gemikt te hebben, vinden mijn huisgenoten mij als een zombie terug in bed. Lijkbleek, uitgedroogd en nauwelijks aanspreekbaar. Ik wil ab-so-luut niet naar het ziekenhuis omdat ik mij te beroerd voel. Maar mijn huisgenoot belt een Nederlandse vriend op die een auto heeft. Ik geef hem een hand en stel mijzelf voor, hij draagt mij in de auto – met kots bak – en mijn huisgenoot stapt zelf ook achterin. De bak kots ik heerlijk vol in de 10-minuten durende autorit en ik sleep mijzelf het ziekenhuis in. Fijne ontmoeting met mijn nieuwe vriend! Nog nooit had ik mij zo beroerd gevoel en dat in 3 uur tijd.

Beland in een Afrikaans ziekenhuis

Terwijl ik word aangestaard door de zieke Oegandezen om mij heen, kan ik mijzelf niet meer als een net en goed-opgevoed meisje gedragen. Onderuitgezakt zit ik op het oncomfortabele bankje en zonder enige gêne blijf ik maar galg spugen. Alle inhoud uit mijn lichaam is inmiddels verdwenen. Als ik eindelijk word geholpen en op een ziekenbed mag liggen is dat een enorme opluchting. Van de misselijkheid gooi ik mijn benen met vieze voeten omhoog tegen de muur. Mijn huisgenootje kijkt vol schaamte naar mij en weet niet of ze nou moet lachen of medelijden met mij moet hebben.

Poepen in een reageerbuis?!

De dokter neemt wat bloed af en ik moet mijn ontlasting in een reageerbuis zien te stoppen. Als ik het kleine buisje krijg schiet ik in de lach? “Dat past toch nooit?” Tot ik mij herinner dat ik flink aan de spetterdrap ben en dat dat dus prima past.

Boven de latrine in het ziekenhuis ga ik hangen en heb ik moeite om te blijven staan omdat mijn lichaam in zo’n korte tijd is afgezwakt. Ik doe mijn best om voor even niet galg te spugen en mij te focussen op de reageerbuis in mijn handen. Er komt echter met zo’n kracht gespetter uit mijn kont dat de reageerbuis uit mijn handen glipt en in de latrine valt. No way dat ik die eruit ga vissen.

Aangezien de deur niet op slot kan staat mijn nieuw gemaakte vriend voor de deur de wacht te houden. Echter met zijn hand voor zijn mond en neus aangezien de geur die uit mij komt niet te harden is. Ziek zijn in Afrika laat je stinken. Dat is duidelijk. Met een piepstem vertel ik hem dat de reageerbuis is gevallen. Wederom weet hij niet of hij moet lachen of huilen, maar hij vraagt toch maar een nieuwe buis bij de zuster. Ditmaal heb ik meer succes.

Binnen een halfuur – of zou het langer zijn geweest ? – wordt geconcludeerd dat ik Malaria en een urineweginfectie heb. Ik krijg een dosis antibiotica ingespoten, lig aan een waterinfuus en krijg anti-kotsmiddel. Ik word naar boven geleid en krijg een eigen kamer waar mijn huisgenootje ook kan slapen met mij vannacht.

Aan het infuus in het lokale ziekenhuis in Oeganda

Eenmaal in bed wordt het anti-Malariamiddel langzaam ingespoten in mijn arm. Rechtstreeks via mijn ader komt het in mijn bloed terecht. Het kosten is inmiddels gestopt vanwege het anti-kotsmiddel, maar ik krijg een complete paniekactie van dit nieuwe middel. Ik begin heftig te ademen en heb het gevoel dat ik een overdosis van het medicijn krijg. Mijn lichaam voelt op dit moment te zwak om dit zware medicijn te verwerken. Na een uurtje verdwijnt het gevoel der hyperventilatie en kan ik rustig blijven liggen en val ik zelfs zo nu en dan in slaap in mijn te kleine – maar wel schone! – ziekenhuisbed. Mijn huisgenoot ligt onder een raam en klaagt de volgende ochtend dat er wel héél vaak een Oegandeze man langs het raam kwam lopen om even te koekeloeren.

De volgende dag word ik uit het ziekenhuis ontslagen maar moet ik wel het infuus in mijn hand houden omdat ik elke dag moet terugkomen voor vijf dagen voor een antibioticakuur. “Waarom?” vraag ik.

“Omdat je buiktyfus hebt.”

“Sinds wanneer heb ik buiktyfus?”

“Sinds gisteren.”

Oh. Die had ik niet meegekregen. Ik vraag mij af of het waar is, maar neem het zekere voor het onzekere en laat mij weer vol spuiten met antibiotica. Die week kom ik elke avond terug op dezelfde tijd om mijn shot te krijgen. Elke avond begin ik twee uur later te kosten. De antibiotica is gewoonweg te heftig voor mijn lichaam. Overdag voel ik mij redelijk prima, maar ‘s avonds verander ik in een ineengestorte zombie.

De nasleep van Malaria

Na een week mijn shots gekregen te hebben is de ellende over en al snel knap ik op. De eerste dagen ben ik nog wat moe, maar verder voel ik mij eigenlijk weer prima. Malaria en ook vooral de medicijnen waren echt een aanslag op mijn lichaam. Ik had nooit kunnen voorspellen dat ik mij zo snel, uit het niets, zó beroerd zou kunnen voelen.

Nooit meer reizen?

Deze vervelende ervaring heeft mij echter nooit mijn reisplezier ontnomen. Na Oeganda had ik júist het reisvirus te pakken en heb ik vol plezier nog elk jaar een verre reis gemaakt. Zo ging ik naar Cambodja, Thailand, Malawi, Zambia, Costa Rica, Panama, Nicaragua en Mexico. En raad eens: Ik ben NOOIT meer ziek geworden op reis. Na mijn Malaria avontuur kreeg ik in Oeganda nog Salmonella en een fikse voetontsteking waardoor ik in beide gevallen wéér aan de antibiotica moest. Ik heb hierdoor geleerd dat antibiotica een hele heftige reactie heeft op mijn buik en op mijn immuunsysteem. Ik was de hele drie maanden in Oeganda super vatbaar voor allerlei dingen en had veel last van mijn buik.

In mijn andere reizen ben ik nooit meer ziek geworden en ben ik nooit meer in een lokaal ziekenhuisje beland en heb ik nooit meer (lokale) medicijnen hoeven nemen.

Mijn persoonlijke niet-ziek worden TIPS voor JOU!

Maar hoe dan?! Ik ben geen dokter of heb ook maar enige professionele kennis in dat vakgebied. Maar er zijn wel een aantal dingen die mij (althans daar geloof ik zelf heilig in 😉 ) hebben geholpen om gezond te blijven op al mijn volgende reizen. Lees in mijn eerst volgende blog mijn tips. Ik praat dan onder andere over Malariatabletten, mijn magische DEET, speciale Vitamine pillen die kunnen helpen en hoe je voetgeur invloed heeft op de Malariamug.

 

Vond je dit artikel nuttig of leuk om te lezen? Pin ‘m dan zodat ook jouw vrienden hem kunnen lezen!

Meer lezen? Lees hier alles over Afrika

Of lees dit eens:

Voor iedereen die denkt dat ze geen geld hebben om te reizen

 

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

8 Comment

  1. Ik snak naar de blog met je tips om niet ziek te worden. Ook ik heb een strippenkaart op ziekenhuizen, en in mijn geval Ghana. Wat een ellende! De eerste keer al had ik malaria en een ontsteking aan m’n vinger, de tweede keer een schimmel in m’n nek en malaria (terwijl ik écht onderweg was terug naar Nederland, het was bijna tijd om te gaan boarden toen ik moest overgeven en in een raptempo naar het ziekenhuis werd gebracht om een nachtje te blijven terwijl iedereen dacht dat ik in de lucht hing). De derde en vierde keer kwam ik er op wat pijntjes na goed vanaf, maar de vijfde (en tot nu toe laatste keer) was het weer feest. Malaria was me weer komen bezoeken, halve dag aan een infuus gelegen (en voor attractie gespeeld natuurlijk, zo’n blonde, blanke meid zien ze niet vaak in een ziekenhuisbed) en toen ik dat eindelijk te boven was kreeg ik een ontsteking aan m’n teen. Die was zóooooo ranzig en pijnlijk, en het erge is: ik ben er nog steeds niet vanaf. Dus echt kom maar op met die tips! 🙂

    1. jolande says: Beantwoorden

      Oh meen je niet!! En tóch ga je elke keer weer terug haha 😉 Vooral die ene keer dat je eigenlijk in het vliegtuig zou zitten klinkt ellendig. Hopelijk heb je volgende keer meer geluk en ik hoor graag wat je van mijn tips vindt! 😀

  2. Jeetje wat heftig! Zelf heb ik tijdens mijn 7 jaren in Oeganda ‘slechts’ 2 keer malaria gehad, maar gelukkig niet zo erg zoals jij het beschrijft. Ziek zijn is sowieso niet leuk maar in een vreemd land is het altijd nog een tikkeltje erger. Goed te lezen dat deze ervaringen je niet hebben afgeschrikt om meer van de wereld te gaan ontdekken!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Hey Miranda, wat leuk om te lezen dat jij al zo vaak naar Oeganda bent gegaan. Tof land hè? En zeker: het was een rotte ervaring, maar het heeft mij niet doen afschrikken. Jou zoo te zien ook niet!! 🙂

      1. jolande says: Beantwoorden

        Pff ik realiseer mij nu dat ik je al een beetje ken van je toffe blog en verhalen over Afrika 😀

  3. Jurgen says: Beantwoorden

    Daar lig ik dan…. al een paar dagen op bed..

    Nee… niks geen malaria…buiktyfus of Oeganda maar gewoon Nederland en een flinke griep.

    Leuk…vorige week op de radio dat het griepvirus dat sinds november heerst officieel verdwenen is. Nou…kom eens langs zou ik zeggen…

    Maar ik wil niet ziek zijn.

    Ik wil reizen!

    Nou ja…..op zn minst naar de supermark… en de bieb..

    Want na 5 bed-dagen begint het verse voer aardig op te raken…zowel voor de maag als voor de geest.

    En dan kom ik via FB vandaag jouw pagina tegen. En dit verhaal.

    Heerlijk. Erg leuk geschreven en fijn te lezen dat het nog veeeeel slechter kan…

    Daar knapt een ziek mens van op… heerlijk….ik denk dat ik er nog maar een paar ziektedaagjes aan vast knoop.

    Voedsel voor de geest gevonden….nu de maag nog…

    Knv

    1. jolande says: Beantwoorden

      Haha bedankt voor je (leuke) reactie! Beterschap hè!!

      1. Jurgen says: Beantwoorden

        Dank je! Ik ga nog even op zoek naar een fijn misère verhaal…. (iets met tropisch regenwoud-ellende lijkt me wel fijn…. 🙂 ) Bedankt voor de mooie verhalen!

Geef een reactie