Luxe in Malawi

Altijd na het reizen verbaas ik mij weer hoe snel je aan de luxe went. Hoe heerlijk het is om recht uit de kraan te kunnen lurpen en hoe fijn die warme douche is. Hoeveel keus we in de Albert Heijn hebben en op welk terrasje ik mij nu weer ga vermaken met mijn vriendinnen. De luxe in Nederland is heerlijk. Maar op de één of andere manier is het na reizen binnen een paar dagen weer ‘normaal’. Hoe erg je nog verlangde naar die warme douche toen je op reis alleen maar een paar koude piesdruppels over je hoofd heen kreeg. Of hoe erg je verlangde naar die heerlijk stamppot na een week rijst gegeten te hebben. Op reis vergeet ik nooit hoe comfortabel het in Nederland is. Maar eenmaal thuis… Ja, dan gaat de stand zo weer naar normaal.

Vorige zomer was ik in Malawi en woonde ik eerst een dikke maand  in een dorp met vrijwel geen voorzieningen. In “Een kijkje in het dagelijkse leven in Malawi” vertelde ik hoe ik zag dat de mensen daar leefden. Ik was daar voor even ook een onderdeel van. Op het houtvuur maakte ik mijn water warm om het vervolgens in een teiltje te stoppen en naar een lemen hokje met een doek ervoor te lopen. Hier kon ik mij elke ochtend even wassen. Op de markt in het dorpje werd enkel rijst, tomaten, uit en maïsmeel verkocht, waardoor dit een groot deel van mijn week ook mijn dieet was. De stroom viel vaak uit en de kakkerlakken zwermden in de kamer. Ja, hoewel ik het absoluut niet erg vond, kan ik het nou niet bepaald luxe noemen. Toch?

Toen ik na een maand het dorpsleven inruilde om een lang weekend bij een vriend te logeren, was mijn beeld van Malawi echter in tien tellen 180 graden omgekukeld. Lees hier wat ik toen in mijn dagboek schreef.

 

Dagboek uit Malawi

Hoe snel je weer aan luxe went is ongekend. Na twee dagen in een luxe villa te hebben geleefd lijkt mijn ervaring in het dorp alweer ver op de achtergrond te zijn. Vorige week was ik nog blij dat er stromend water uit de kraan kwam en mijn huismoeder na een aantal uur koken op een houtvuurtje een pan rijst voor ons heeft gemaakt.

Nu hoor ik mezelf vragen waar de vaatwasser is. De vaatwasser?!

Ik heb de afgelopen vijf weken niets gezien wat ook maar op een vaatwasser lijkt. Mensen wassen hier hun vaat met de hand. Net zoals ik in mijn studenthuisje ook gewoon altijd braaf doe. Grappige bijkomstigheid hier is dat de pannen hier zo verbranden op het vuur dat ze elke dag schoon worden gescrubd met stenen en zand. Maar na vijf weken deze handeling gezien te hebben is mijn perspectief na twee dagen weer 180 graden omgedraaid. Ik slaap namelijk in een huis van missionarissen, die op vakantie zijn.

Na het betreden van de enorme poort staat er een kleine witte keffer je te begroeten en één van de drie bewakers die in shifts hun werk doen. Alleen de tuin hier is al noemenswaardig omdat dat voor Malawiaanse huizen niet erg gewoon is. Huizen hebben hier wel een stuk grond waar eten op wordt verbouwd, maar een tuin met bloemen voor de sier bestaat hier niet echt. Deze tuin kent echter zoveel bomen dat het wel een mini botanische tuin lijkt. Bananenbomen in de achtertuin, cavia’s (die de bananenbladeren eten) en een trampoline.

Binnen vind ik een grotere keuken dan dat ik hier in hostels heb gezien. De woonkamer is zo groot dat er een pingpong tafel in staat; ze hebben een televisie met Wii, je kan al raden waar ik me een aantal dagen mee heb vermaakt; en er zijn vier slaapkamers en drie badkamers.

Het gezin bestaat uit twee ouders en drie kinderen. Een Malawiaans gezin zou het doen met een huisje van negen vierkante meter met een los hok van maximaal vier vierkante meter om in te koken en een latrine in de achtertuin. Het “tuinhuisje” van de bewakers is groter dan een gemiddeld Malawiaans huis.

Als ik zou willen emigreren naar een land als dit weet ik wel zeker dat ik een carrièreswitch ga maken. Missionaris, hoe moeilijk kan het zijn? 😉

Als ik mijn wasje net in de wasmachine (!!!) heb gegooid en ik in de keuken sta om de afwas op te ruimen kan je misschien snappen waar de verbazing vandaan komt als ik geen vaatwasser kan vinden.

Echter, als er ‘s avonds een spelletjesmarathon gepland staat, laat de elektriciteit ons helaas in de steek. Hoewel het huis een generator heeft (ik wist niet dat die bestonden in dit land), begeeft die het ook na een uurtje. De rest van de avond zitten we dus zonder stroom en met een kaarsje aan de tafel. Pingpongen in het donker is toch niet zo’n strak plan en de Wii werkt natuurlijk niet. De volgende ochtend kom ik er ook achter dat de wasmachine het natuurlijk heeft begeven tijdens de stroomuitval.

M’n was ligt heerlijk te soppen in het bruine water vol met zand wat van mijn kleren af kwam. Het stinkt. Gelukkig. Ik ben toch nog in Malawi!

 

keuken malawi
De keuken in het dorp.
Naar de upgrade keuken!
Naar de upgrade keuken!

 

 

 

Leuk? Volg mij op Facebook voor meer updates!

Dit vind je ook leuk:

Droom mee naar de mooiste ecolodges in Malawi #1

Solo backpacken in Malawi: gevaarlijk of niet?

Reizen zit in je bloed – waarom een nomadisch bestaan de juiste manier van leven is

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

Geef een reactie