Een klein beetje zonlicht op de vroege morgen

Als ik ‘s ochtends over de rode zandpaadjes in het Oegandese dorpje Nyendo loop, realiseer ik mij dat ik één van de weinigen ben die niet glimlacht. Ik heb slecht geslapen omdat ik veel buikpijn van het eten van gister heb. De halve nacht heb ik heen en weer gelopen naar de wc en van slapen is dus niet heel veel terecht gekomen. Mijn ogen moeten nog een beetje wennen aan het felle zonlicht. De zon verspreidt zijn stralen rond een uurtje of zes al over het land en glinstert in de bladeren van de banenbomen. Het groen van de bladeren wordt vermengd met het geel van de zon wat een goudkleurig effect geeft. Mijn schoenen worden vers rood van het zand wat er op komt stuiven.

Als ik het hoekje om loop en de eerste kinderen al op de grond zie ravotten bij het centrum van FOHO, het project waar ik vrijwilligerswerk doe, realiseer ik mij dat al deze kinderen aan het lachen zijn. Ze spelen met elkaar of met voorwerpen die ze verzameld hebben. Zo doen Junior en Richard een spel met dopjes van flesjes. Je legt ze allemaal op een rijtje en gaat tegenover elkaar zetten. Om de beurt mag je met een dopje de dopjes van een ander proberen weg te schieten. Als Junior de dopjes van Richard heeft weten te verplaatsten springt hij op om te juichen en zijn high five’s op te halen.

Hakim komt op mij af gestormd zodra hij mij ziet en bespringt mij letterlijk. “Suubi, suubi, how are you.” “I’m fine Hakim, and you.” “I’m okay Suubi, play with me!” Als ik naar het hoofd van Hakim kijk zie ik dat hij een lange nacht heeft gehad, net als de andere straatjongens. Overdag kunnen ze hier bij het centrum van FOHO zijn en krijgen ze aandacht, mogen ze zich wassen, gaan ze naar school en krijgen ze te eten. Maar aan het eind van de dag als de medewerkers naar huis gaan, gaan ook de kinderen terug naar huis. De straat op. De meeste van deze kinderen slapen ergens tussen wat papier op de straten van Nyendo in Oeganda.

Ik sta stil en kijk om mij heen en realiseer mij, hoe cliché het ook klinkt, hoe gelukkig ik ben. Hoe gelukkig ik ben dat ik niet ben opgegroeid zoals zij dat zijn. Maar ook hoe gelukkig ik ben dat ik hier nu mag zijn, dat ik dit nu mag meemaken. Vanmorgen liep ik namelijk niet bepaald als een zonnestraaltje mijn huis uit. Buikpijn en een slechte nacht, dat is toch een goede reden om je even wat minder te voelen?

Maar deze kinderen, God mag weten wat voor nacht zij hebben ze gehad, lachen nog steeds. Ondanks dat ze misschien sinds gistermiddag geen eten hebben gehad, of dat het vannacht regende en koud was buiten op de straat. Eén jongen ziet er uit alsof hij vannacht gevochten heeft en van een ander weet ik dat hij regelmatig verkracht wordt. De ander heeft het misschien wat beter gehad en heeft op de veranda van een huis kunnen slapen en ‘s ochtends wat eten gekregen van het gezin. Weer een ander heeft gister aan het eind van de middag nog wat kunnen werken, hij heeft chapatti’s (Oegandese pannenkoeken) verkocht en zo wat geld verdient om zelf te eten.

Allemaal hebben ze een eigen verhaal. Voor een buitenstaander is de één heftiger dan de ander, maar ik denk dat we het unaniem met elkaar eens zijn dat hun nacht zwaarder was dan die van mij. Want ik lag gewoon veilig binnen in mijn huis en ondanks dat ik buikpijn had gekregen van mijn eten, heb ik wel gegeten. Waarom lach ik dan niet en zij wel?

Als ik één ding heb geleerd van de kinderen in de sloppenwijk in Oeganda dan is het dat er nooit een dag voorbij gevlogen gaat zonder een reden om te lachen. Oh ja, zeker, deze kinderen hebben echt niet de hele dag een standaard glimlach op hun gezicht. Ook hun emoties veranderen. Maar echt, werkelijk waar, ik heb deze kinderen stuk voor stuk elke dag zien lachen. Samen spelen, samen dansen, of gewoon heel hard schateren om iets stoms wat er gebeurd. Het leven is nooit de donker om het licht niet te kunnen vinden.

Je weet nooit wat er gaat gebeuren vandaag. Je weet nooit of er iets goeds uit deze dag gaat komen. Maar als je je open stelt dan is het mogelijk dat er iets uit deze dag komt wat je vanmorgen niet verwacht had. Glimlach en geniet van de dingen die er wél zijn, waar je wel vrolijk van wordt. Want geloof mij, die zijn er genoeg. Als zelfs een kind zonder dak op zijn hoofd en een slechte nachtrust en een rommelende maag, nog steeds mooie dingen op zijn pad kan tegenkomen, dan kunnen wij dat ook. Hop! Op naar een mooie dag op werk 🙂

Wat ga jij vandaag doen?

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

Geef een reactie