Dit is wat reizen met je kan doen

Daar stond ik dan. Bij mijn afstudeerpresentatie. Ik moest in tien minuten vertellen waarom ik een goede leerkracht zou zijn. Ik had toch altijd braaf mijn studiepunten gehaald. Was dat niet genoeg? 😉 Toch heeft deze presentatie mij aan het denken gezet. Waarom ben ik ook alweer deze opleiding gaan doen?

Ik begon te vertellen:

“Precies vier jaar geleden stond ik met mijn slippers in de sloppenwijk van Oeganda. Samen met een team van Oegandese vrouwen stonden we voor een krijtbord. Gemotiveerd om de straatkinderen Engelse les te geven. We hadden geen idee wat we ze precies moesten leren, laat staan dat we wisten hóe het moest. Het enige wat we wisten, was dat alle kinderen recht hebben op onderwijs. Ook deze kinderen. Vol passie stonden we daar, samen met nog heel veel andere gepassioneerde werknemers. Allemaal wilden we ervoor zorgen dat deze kinderen ook een toekomst kregen.”

Ik was klaar met de middelbare school, een paar keer van studie gewisseld en was maar gaan reizen. Ik wilde naar Oeganda gaan om te leren dansen. Om de cultuur te leren kennen. Om de traditionele verhalen van de mensen te horen.

Na een maand in Oeganda gezeten te hebben, kwam ik in aanraking met een project met straatkinderen. Ik had nooit eerder de behoefte gehad om te ‘helpen’. Nu klinkt dit heel egoïstisch, maar ik was echt in Oeganda voor mijn eigen ervaring.

oeganda afrika engelse les

De straatkinderen hebben de passie in mij aangewakkerd

Eenmaal de koppies van die kinderen gezien te hebben, werd mijn hele motivatie echter omgegooid. Waarom leefden deze kinderen op straat? Soms al vanaf vier jaar oud? Levend op een vuilnisbelt vol drugsspuiten. Sorry, maar mooier kan ik het niet maken. Dat is wat ik toen zag.

Ik wilde helpen, maar had geen idee hoe. Ik deed maar wat. Ik speelde met de kinderen. Leerde ze wat Engels. Leerde ze touwtje springen en armbandjes maken. We speelden uren voetbal. Ik was gek op deze kinderen en kon maar niet begrijpen hoe ze op straat terecht waren gekomen.

Terug in Nederland was ik gemotiveerder dan ooit om te gaan studeren. Voor het eerst had ik van heel dichtbij kunnen zien, wat voor recht onderwijs eigenlijk is. Iets wat ik altijd – eerlijk gezegd – als vanzelfsprekend had aangenomen.

Ik schreef mij in bij de ALPO. Aan het eind van de vier jaar beloofden ze mij een bachelor Pabo en onderwijskunde. Zo kon ik voor de klas gaan staan in het basisonderwijs en had ik een universitair diploma voor als ik ooit nog eens wat anders wilde doen. Perfect voor mij!

Mijn eerste stagedag in Nederland

Het grappige was, dat ik op mijn eerste stagedag stik zenuwachtig was.

“In Oeganda stond ik voor kinderen, met ik weet niet wat op hun kerfstok, mijn Engelse les te geven. Zonder enige ervaring of kennis. Maar vol passie zorgden we ervoor dat het gedaan werd. Mijn eerste stageschool was een reguliere basisschool, met dertig brave, blanke kinderen. Nog nooit was ik zo zenuwachtig geweest. ‘Wat als ze mij niet aardig zouden vinden? Wat als ik rood zou worden en iedereen mij uit zou lachen?’ Die overleving-stand die ik in Oeganda had, was uit.”

Mijn eerste ‘les’ was een boekje voorlezen voor de klas. Ik heb geen idee welk boek meer. Ik weet alleen nog dat ik er levend uitkwam. De kinderen waren lief voor mij en lachten mij niet uit toen ik van de zenuwen rood aanliep. Zij gaven mij het vertrouwen dat ik het kon.

Mijn stagebegeleider zei na een paar weken tegen mij: “Weet je Jolande. Ik denk dat jij een hele goede leerkracht kan worden. Daarom mag jij van mij alles doen wat je wilt. Ik wil dat je het leuk vindt, zodat je niet van de opleiding afstapt.”

Geweldig! Doe iedereen maar zo’n stagebegeleider! Ik mocht alles doen wat ik wilde en kon heerlijk creatieve lessen geven. En natuurlijk, voor Aardrijkskunde, een les over Oeganda. Poepie trots was ik toen ik mijn leerlingen had laten verplaatsen in een situatie waarin kinderen aan de andere kant van de wereld in kunnen leven.

De jaren volgden…

Zo kukelde ik door de jaren van mijn opleiding heen. De ene stage wat leuker dan de ander. Soms wat gemotiveerder dan een andere keer. Maar altijd heb ik in mijn achterhoofd die straatkinderen gehad, die bij mij zoveel getriggerd hebben.

Nu, vier jaar later, kan ik trots zeggen dat ik juffie ben.

In mijn laatste jaar heb ik stage gelopen in het speciaal onderwijs, waar veel getraumatiseerde leerlingen waren. Dichter dan de doelgroep in Oeganda kon ik niet komen. Ik vond het geweldig! De verhalen van de levens van de leerlingen soms niet. Maar het feit hoe de leerlingen op deze school begeleid werden. Petje af. Ik had een geweldige stagebegeleider die op een enorm goede manier met deze complexe doelgroep omging. Ik heb zoveel van haar geleerd en ik kan nu vol vertrouwen zeggen dat ik nu wéét hoe ik een les in elkaar moet draaien, voor de klas moet staan, hoe moeilijk de leerling ook is.

Iedereen heeft een talent

Elk mens heeft een talent. Dus ook die complexe leerlingen in de klas – of die straatkinderen in Oeganda.

Eén van de straatkinderen zei ooit: “Je moet altijd je talenten laten zien. Want op een dag ziet de juiste persoon het.”

Wijze jongen van elf jaar. Met een uitzichtloos bestaan in de sloppenwijk, heeft hij zichzelf eruit gewerkt met zijn talent voor voetballen. Hij is een inspiratie voor de mensen daar, maar ook voor mij.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen talenten heeft. De één kan super goed schrijven, terwijl de ander geweldig kan rekenen. De één kan iedereen inpalmen met zijn charmes, terwijl de ander de rust in de groep kan bewaren. Er zijn zoveel mooie dingen die we met al deze talenten kunnen doen.

“Maar wat is nou jouw onderwijsvisie?”

– Vroeg mijn beoordelaar. Pff, mijn onderwijsvisie?

“Ik wil het talent in elk kind ontdekken en vanuit dáár mijn onderwijs vorm geven. Ik wil niet alle leerlingen naar een gemiddelde toewerken. Natuurlijk moeten de leerlingen een bepaalde basis van taal en rekenen hebben. Maar ook júist waar ze goed in zijn, dat moeten ze kunnen ontwikkelen op school. Dus als die ene leerling wat minder goed kan rekenen of lezen? Who cares? Denk je nou echt dat hij dan later wiskundige of professioneel boekenlezer gaat worden? Nee. Hij moet iets gaan doen waar zijn talent ligt. Of dat nou in de grafische vormgeving is of het verzorgen van koeien. Van wetenschapper tot computerfixer. Wat het ook is. Hoe mooi zou het zijn als daar op school dan al aandacht aan besteed kan worden?”

Maar Jolande, jij gaat toch op wereldreis?

Ja, klopt. Waarom vertel ik dan dit hele – sentimentele, ik verbeter de wereld – verhaal?

Ik wil geen juffie worden in Nederland. Stiekem vind ik dat helemaal niet leuk. Ik vind Nederland namelijk soms een beetje saai. Vooral al het papierwerk wat er bij juffie zijnde in Nederland komt kijken (al dat bureaucratische gedoe).

Maar ik ben wel zo ontzettend dankbaar dat ik deze opleiding heb mogen doen hier. Want wat een kennis en ervaring kan ik meenemen op reis. Echt waar, hoe leuk reizen ook is, een opleiding volgen (in Nederland) is echt een unieke kans, waar ze aan de andere kant van de wereld stikjaloers op kunnen zijn!

Ik wil niet per se gaan lesgeven aan de andere kant van de wereld. Wel wil ik mijn kennis en ervaring delen. Met leerkrachten, directeuren, leerlingen, kom maar op… En niet op zo’n manier van “Hé ik vertel je wel even hoe het moet…”

Nee. Ik wil het gesprek aangaan. Samen van elkaar leren. Kijken hoe we met een breed perspectief naar het onderwijs kunnen kijken, in verschillende landen. Het dialoog aangaan met leerkrachten daar.

Ik wil het onderwijs in Nederland niet verbeteren. Ik vind het wel prima. Het kan natuurlijk altijd beter. Maar stiekem hebben we het best wel goed. Ik wil liever dat het onderwijs wereldwijd meer recht wordt getrokken. Dat de kansen overal gelijk zijn. Zodat iedereen evenveel kansen heeft om zijn talent te ontdekken én te ontwikkelen.

Hoe ik dat allemaal ga doen?

We zullen zien. Stapje bij stapje. Beetje bij beetje. Zwervend over de wereld. Ik weet zeker dat ik mijn pad vind!

Hoe zet jij je talenten in in je dagelijkse leven?

Advertentie

Shoestring Avontuurlijke GroepsrondreizenShoestring - Safari

Meer lezen? Lees hier alles uit mijn dagboek.

Of lees dit eens:

10 dingen waarom ik zo gelukkig was tijdens mijn vrijwilligerswerk in Oeganda

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

2 Comment

  1. Wat een prachtig verhasl, heel mooi geschreven. Ik rond volgende week de pabo af en heb dan mijn gesprek. Ook ik wil op wereldreis, niet zozeer om te doen wat jij noemt, maar om te ontdekken. Of ik wat met de pabo ga doen weet ik niet, de bureaucratie vind ik helemaal niks. Voor de wereldreis ga ik nog een jaar werken, want dan kan mijn vriend ook mee de wereld ontdekken. Het verhaal over talenten vind ik prachtig!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Super lief, dankjewel! Wat leuk om te horen dat jij ook juf wordt 🙂 Veel plezier met alle voorbereiding voor je wereldreis, ontzettend tof dat je dat ook gaat doen!!

Geef een reactie