Dit is mijn allerergste ervaring op reis ooit!

“Waar ga je nu weer heen?” Dat is denk ik de gemiddelde reactie die ik krijg als ik weer eens aankondig wat voor reisplannen ik nu weer heb. Nicaragua, Panama, Oeganda, Malawi… Het zijn voor de gemiddelde Nederlander nou niet bepaald doorsnee bestemmingen. Zo was ik dit weekend met andere bloggers in Benidorm in Spanje en natuurlijk gaat het dan ook zo nu en dan over reizen 😉 Op een bepaald moment kwam de welbekende vraag: “maar zijn die landen niet super gevaarlijk dan?” Waarop ik het eerste verhaal vertelde wat in mijn hoofd opkwam wat enigszins vervelend is geweest.  Ik vertel ‘m nu ook aan jullie zodat jullie kunnen oordelen hoe gevaarlijk het ‘in zulke landen’ is. Komt ‘ie!

 

Mzuzu in Malawi ontsnappen

Samen met reisgenootjes Inge, Fieke en Ruud wilden we het stadje Mzuzu in Malawi ontsnappen om naar het noorden te trekken: de bergen in. Mzuzu is maar een beetje een dood, dor gat. Waar buiten de Indiërs die de ene technische winkel na de andere omhoog ploffen er niet echt wat te doen valt. In de Bradt-Guide staat dat er een bakker te vinden is en na een maand lang op oliebollen en zoet brood geleefd te hebben, klinkt dat toch wel heerlijk in mijn oren. Na een uur rondstruinen in het stadje had ik ten eerste de hele stad wel gezien en ten tweede geen bakker gevonden. Toch maar weer die oliebollen op de markt kopen. Voor de lekker koop ik er ook nog de lokale chips bij: gemaakt van maïs en in de vorm van een soort nibbits chips gegoten. Maar dan in staven van twee centimeter breed en vijftien centimeter lang. Verkrijgbaar in alle kleuren van de regenboog (kleurstofboog). Een super lekkere snack en kost echt helemaal niks. Ideaal voor iemand met een chipsverslaving zoals ik.

Maar na een dag hier in Mzuzu te hebben rondgestruind was het hoog tijd om te vertrekken. Op naar Livingstonia! We moeten de bus pakken naar Chiweta en dan vervolgens nog twee uurtjes omhoog lopen naar het hostel. Nogal off-road, maar we hebben gehoord dat het uitzicht echt fenomenaal is (en dat was het!).

 

Hoppa! Met de bus de bergen in

reizen ergste ervaring

Normaal gesproken doe ik eigenlijk vrijwel alles met het openbaar vervoer als ik aan het backpacken ben. Met de bus dus. Alleen vandaag hadden we de luxe dat we met z’n vieren waren, waardoor we even wilden informeren hoe duur het met de taxi was. Misschien ietsjes duurder, maar sowieso veel comfortabeler aangezien in Malawi de bussen elke seconde stoppen en tot de nok aan volgepropt zit met mensen, dieren, spullen en andere niet identificeerbare dingen.

In Mzuzu heb je een busstation waar ook taxi’s staan. We praten met de eerste de beste taxichauffeur en die wil ons wel voor een goed prijsje naar Rumphi brengen. De tussenliggende stad. Hier kunnen we dan een bus pakken naar onze eindbestemming Chiweta. Meteen al als we in de taxi zitten neem ik mij voor om mij vaker met deze luxe te verwennen. Ik heb zowaar een stoel voor mijzelf, beenruimte voor mijn lange Nederlandse stelten en een raam om door te ademen (en niet vergast te worden door de buurman) en naar buiten te kunnen kijken. Dat is wel eens wat anders in een bus. Terwijl ik uit het raam kijk verbaas ik mij over de schoonheid van dit deel van het land. Hoe dichter we bij Rumphi komen, hoe heuvelachtiger en mooier het wordt. Wat een heerlijke taxirit!

Twee uurtjes later stappen we uit in Rumphi. Terwijl Inge en Ruud de volgende bus gaan regelen, snellen Fieke en ik ons naar de wc. Een gat in de grond met een doek ervoor, midden in het dorp. En dan er ook nog geld voor moeten betalen. TIA. This is Africa… Ik ben het gewend en zonder er te veel over na te denken trek ik mijzelf terug in het vieze hok en ben ik blij dat ik naar de wc kan gaan. Ik haal mijn eigen gebrachte wc-papier uit mijn tasje. Want ja, als een doorgewinterde Afrika-liefhebber, weet je dat dat naast een flesje water, wc-papier het overlevingsproduct is wat ik altijd bij mij draag.

 

Discussies in Rumphi, Malawi

Terug in bij de bussen kom ik er achter dat er in de tussentijd wat commotie is opgetreden tussen Inge, Ruud en de rest van het dorp.

“There are no buses to Chiweta today”

Whut?

Het allerlaatste waar ik zin in heb is om vannacht in dit gat te moeten overnachten. Bovendien is het nog ochtend en als we nu vertrekken naar Chiweta zijn we nog ruim op tijd om naar boven te lopen. Iets wat we natuurlijk alleen tijdens daglicht doen. In het donker kan het wat gevaarlijk zijn. We moeten dus nú een bus hebben.

“No, no, no buses today.”

Onze taxi-driver had in Mzuzu echter beweerd dat er wel bussen gingen naar Chiweta en ook de Bradt-guide bevestigd dit en een andere backpacker die ik al eerder was tegengekomen bij het Malawimeer had deze overstap ook zonder problemen gemaakt.

Ik zie wat lege busjes staan en wat verveelde drivers uit het raam hangen. Er staan genoeg busjes om ons wel tien keer naar Chiweta te brengen. Inge besluit daarom om zelf maar assertief te zijn en naar één van de bussen  te stappen.

“No, no, no buses today.”

Ons zenuwlevel heeft ondertussen een toppunt bereikt en ons irritatielevel kukelt daar nog eens overheen. Afrikaanse communicatie! Aaaarghhh.

“Yes, yes bus to Chiweta. But not today. Today they told me to say no.”

Aah! Nu komt de aap uit de mouw. Er gaan wel degelijk bussen naar Chiweta. Maar ons welgeliefde taxichauffeur heeft tijdens onze rit alvast eventjes naar zijn vriendjes in het dorp gebeld om door te geven dat er vier blanken aankomen. En blank = geld. Dus, die gaan we lekker niet met het openbaar vervoer sturen, die gaan gewoon met de taxi! Nu is het dus het hele dorp tegen ons. Een aantal mannen willen ons best met de bus meenemen, maar mogen dit niet. De taxichauffeur gaat ons namelijk voor een dikke prijs meenemen en verdeeld zijn winst waarschijnlijk dan in het dorp. Slimme mannen, die Malawianen. Maar bloedirritant.

 

Tijd om te onderhandelen

En nu komt het hè. Een busrit naar Chiweta kost, even in mijn geheugen graven, zo’n 2 à 3 euro per persoon. Nou we zijn met z’n vieren en dat zou ons dus ongeveer 10 euro gaan kosten. Prima prijsje. Nu vraagt de taxichauffeur echter 40 euro voor zijn taxirit! 40 euro voor een twee uur durende taxirit, ben je gek of zo! (Oké, waarschijnlijk denk je nu, jemig mens, stel je niet zo aan. In Nederland betaal je hier het viervoudige voor. Maar als je al een tijdje in Malawi bent geweest krijg je echt bijna een hartaanval van deze prijs. Dit is namelijk een maandloon voor deze mensen en die willen ze gewoon even in één middagje bij ons verdienen! 1, 2, 3, dacht het niet!)

Nu begint het standaard onderhandelingsritueel. Wij starten op 10 euro en langzaam komen we steeds dichter bij elkaar. Aangezien de taxichauffeur de macht heeft, eindigen we uiteindelijk op 30 euro. Voor Malawianen een goudmijn en voor ons eigenlijk niet zoveel geld. Maar toch gaat het meer op het principe. Het feit dat zo’n heel dorp het voor elkaar heeft gekregen om je op te lichten. En je gewoon echt geen andere kant kan opgaan. We moeten wel met die taxi, dus we moeten wel zijn prijs betalen.

 

De peperdure taxirit

Als we in de taxi zitten, rijden we onder luid gelach van de mensen om ons heen weg. Ook stappen er nog even twee mannen in de achterbank: die hebben wel zin in zo’n gratis tourtje. Als we twee minuten later het dorp zijn uitgereden en op de hoofdweg komen worden we super vaak ingehaald door toeterende minibusjes. Oja. Even vergeten. Dat hadden we ook gewoon kunnen doen. Naar de kant van de weglopen en met ons handje zwaaien en dan in een volgepropt minibusje stappen. Wat stress wel niet met je logica doet 😉

De taxirit was prachtig en de kleuren van de bergen in dit gebied zijn echt uniek in het Malawiaanse landschap, wat in het noorden verder toch best wel een beetje droog aandoet. We stoppen zelfs onderweg even om wat te kijken en foto’s te maken van de bavianen. Vooral de locals vinden dit erg leuk omdat in hun dorp geen bavianen te vinden zijn en ze ook niet zo vaak de kans krijgen om het dorp te verlaten.

We praten wat na over onze oplichterij en realiseren dat het vooral het liegen en bedriegen is wat ons zo op de zenuwen werkte. De prijs is prima en de taxirit is zeer comfortabel. Als we op de terugweg wel helemaal volgepropt zitten in die minibus en onze knietjes pijn doen, realiseren we ons hoe chill het eigenlijk was.

En oh, hoe liegerig en bedriegerig die taxichauffeur en de mede-dorpsbewoners ook aanvoelden: Bij het uitstappen in de taxi was Fieke haar camera vergeten. Super stom natuurlijk! Maar: een halfuurtje later komt de auto teruggereden, toeterend, “your camera, your camera”. Komen ze die toch mooi maar even terugbrengen. Wow. Zo lief!

reizen ergste ervaring

 

Ik ben benieuwd, heb jij veel nare ervaringen op reis meegemaakt?

 

Dit vind je ook leuk:

Solo backpacken in Malawi: gevaarlijk of niet?

Een kijkje in het dagelijkse leven in Malawi

Bijzonder overnachten: in een hangmat in het regenwoud| Cambodja

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

Geef een reactie