De vloek van reizen: “Dromen kan, dromen is goed, maar nu leef je hier.”

Ik zit op het strand in Mexico. Een Caribisch eiland om precies te zijn. Palmbomen en witte stranden overheersen het uitzicht hier. Auto’s zijn niet welkom op dit eilandje, waardoor je je laat vervoeren per benenwagen, fiets, of golfkarretje. Rust. Rust. Rust. Overdag lekker luieren in de schaduw of in de zee op de zandbanken. ‘s Avonds met een biertje in je hand en je voeten in  het zand dansen op de latin beats. Klinkt heerlijk toch? En al helemaal als je dit leest vanuit ons koude kikkerlandje.

Misschien zit je nu op bureaustoel op je kantoorbaantje dit stiekem te lezen. Misschien zit je in de trein en kijk je vol ergernis op je telefoon omdat er wéér vertraging is. Misschien ben je alleen thuis en verveel je je eigenlijk wel. Misschien ben je gewoon lekker de dingetjes van alledag aan het doen en scrol je op de wc even door je telefoon. Ik weet het niet. Ik weet niet wat jij aan het doen bent. Maar wat ik wel bijna zeker weet is dat jij nu héél graag op een tropisch eiland wilt zijn. Of niet?

– Papa, als jij dit nu leest: dan weet ik dat je nu heel hard van nee schud. Tropisch eiland? Waarom?! Soms begrijp ik je in je nuchterheid niet helemaal. Maar vandaag wil ik dat ik meer ben zoals jij. Meer kan accepteren dat het leven hier, hier is. Dat er geen fantasiewereld bestaat aan de andere kant van de wereld. Dat het daar niet beter en mooier is dan hier. Hier is namelijk alles wat we nu hebben.

Ben jij niet zo als mijn vader en beantwoorde jij wel op de vraag: Ik weet bijna zeker dat jij nu héél graag op een tropisch eiland wilt zijn, volmondig JA! Dan moet je nu verder lezen.

Niet omdat ik je naar een tropisch eiland ga brengen. Of omdat ik je ga vertellen naar welk tropisch eiland het beste is om gelukkig te zijn. Maar wel om mijn probleem te verwoorden, waar ik denk dat heel veel mensen last van hebben.

Toen ik daar op dat tropische eiland in Mexico in mijn droombubbel zat, was ik 1) heel erg gelukkig, maar ook 2) wilde ik nog steeds meer.

Ik zat met mijn luie billetjes in de hangmat te genieten van een biertje. Tot meneer X langskwam. Hij komt naast mij zitten in een andere hangmat en we beginnen een ‘typisch backpack gesprekje’: Waar kom je vandaan? Hoelang reis je al? Waar ben je al geweest? En waar ga je hierna naar toe? – Alsof we als backpackers opeens niks anders zijn dan backpackers?! Alsof we tijdens het reizen over niks anders denken dan reizen?! Maar hé, dat terzijde.

Zodoende vertelde meneer X in ons uitermate interessante gesprekje, dat hij net uit Cuba kwam. En oh, oh, wat wás het daar toch geweldig. Hij verveelde zich eigenlijk een beetje hier op het eiland en wilde eigenlijk wel weer terug naar Cuba toe.

Ik ben nog nooit in Cuba geweest. Na de film Dirty Dancing 2 staat het wel ergens op mijn bucketlist te bungelen, maar hé welk land hangt daar niet? Maar op dat specifieke moment wilde ik per direct naar Cuba toe. Het leven klonk daar zoveel authentieker dan in Mexico waar ik was. Het klonk daar zoveel meer niet-toeristisch dan waar ik nu was. Het klonk er alsof er veel meer muziek was dan er hier was. Het klonk alsof er zoveel meer avontuur was dan dat er hier was. Het klonk alsof…

Vanuit mijn tropische bubbel droomde ik alweer over mijn volgende bestemming. Alsof het nooit goed is.

Per direct was mijn gelukkige zen-stemming over dit heerlijke Caribische Mexicaanse eiland naar beneden gedaald en had ik een nieuwe droom. Ik wilde ergens anders zijn. Op het moment dat ik mijn droom aan het naleven was op het desbetreffende eiland, droomde ik gewoon nog verder.

 

 

Weer terug thuis.

Terug in Utrecht, op een maandagavond, vertel ik bovenstaande verhaal aan mijn vriendin. Haar mond viel open van verbazing. Letterlijk. “Maar daar zijn, dat is toch geweldig.” “Ja, maar toch,” antwoordde ik, “ik kan er ook niks aan doen dat mijn hoofd zo werk.”

We leven in zo’n open wereld, waar alles kan, alles mag. Waardoor je altijd blijft denken: wat als? Wat als ik wel die baan had aangenomen? Wat als ik wel naar dat feestje was gegaan? Wat als ik wel dat ticket had geboekt? Wat als ik nu toch maar naar de zon was gegaan in plaats van op skivakantie?

Wat als ik wel eerlijk was geweest tegen mijn vriendin? Wat als ik wel vanavond gezond had gegeten? Wat als ik wel was gaan sporten? Wat als…

Het dondert de hele dag door mijn hoofd. Ik ben zo’n typetje die van alles de voor- en nadelen kan inzien. Heel fijn, want daardoor kan ik over de meest scharminkelige situatie, nog iets leuks te vertellen hebben. Maar zo kan ik ook altijd blijven denken: als het maar net een beetje meer zus of zo was, dán was het beter. En zelfs over deze eigenschap weet ik nog een voor- en nadeel op te noemen. En geloof me, ik kan er nog veel meer noemen, maar die bespaar ik jullie.

Wat als…?! Ik ben zo’n typetje die van alles de voor- en nadelen kan inzien.

Maar weet je? Sommige dingen zijn gewoon zoals ze zijn. Ik zit nu op mijn bank. Het is 23.32 en ik moet eigenlijk allang slapen want mijn wekker gaat morgen om 6.30 en dan moet ik naar werk. Maar ik ga niet slapen, want ik wil dit afschrijven. Dit voelt nu namelijk goed. Dus ik doe dit maar en probeer te negeren over hoe ik mij morgen zal voelen als ik wederom opsta en denk: ‘was ik maar eerder naar bed gegaan.’

Je kan altijd blijven hangen in het: ‘was ik maar…’. Maar wat brengt het jouw verder? Als jij de hele dag over je favoriete Instagramprofielen loopt te scrollen, op de wc, in bed, in de trein en nog net niet onder douche: heeft dat zin? Word jij daar gelukkiger van? Is het niet veel makkelijker om gewoon lekker bij jezelf te blijven en te genieten van wat je nu hier hebt?

 

Ik wil graag op reis.

Begrijp mij niet verkeerd. Reizen is mijn droom. Ik geloof dat er overal ter wereld voor- en nadelen zijn te halen, maar op dit moment in mijn leven zou ik graag de vrijheid van het reizen willen ervaren. Maar nu zit ik hier op de bank. Half juni ben ik afgestudeerd en dan wil ik op reis gaan. Voor onbepaalde tijd. Dit had ik al jaren bedacht en deze hoop werd pas echt concreet vormgegeven nu het einde voor mijn gevoel in zich komt. Daarnaast heb ik de luxe van een online bijbaan waarmee ik in het buitenland kan werken en de reis zodoende kan financieren.

Oh wacht. Nee toch niet. Ik kreeg deze week een mail dat dat niet meer kan. De regels in het bedrijf zijn veranderd. Een enorme tegenslag voor mij omdat ik nu iets nieuws moet bedenken hoe ik mijzelf op reis in leven moet zien te houden. Ik ga toch wel, dat weet ik. Maar ik realiseer mij ook meer dan altijd dat alles altijd veranderd. Niks is ooit zeker en alles verandert altijd.

Wat nu zeker is – of nou ja, dat denk ik – , is dat ik nu tot juni in Nederland vastgeroest zit. Net als jij misschien wel. Dromen mag, dromen is goed. Kijken naar de toekomst ook. Zodat je scherp blijft om na te leven wat je echt wilt. Dat moet je zeker vast houden. Maar, ik moet ook mij realiseren dat ik nú hier ben en dat ik altijd wel kan blijven denken: ‘wat als…’.

Dromen mag. Dromen is goed. Maar je leeft nú híer.

Nu ben ik nog student. Nu woon ik nog in Utrecht. Daarom ben ik morgenavond maar in de kroeg te vinden. Gewoon omdat het kan.

Ik wil nog alles eruit halen nu ik hier ben. Waarom ik daar een vervaldatum voor nodig blijk te hebben, is jammer. Misschien moeten we allemaal maar leven alsof het einde in zicht is. Wie weet word je volgende maand wel zwanger. Verlies je al je geld aan gokken. Drink je je helemaal naar de tierelier en vergeet je alles wat je geleerd hebt en haal je je toets niet. Misschien word je ontslagen of vind je juist een nieuwe baan. Waardoor al die plannen die je al jaren aan het maken was, zomaar in het water vallen.

Dromen kan. Dromen is goed. Maar als de dromen nu niet nageleefd kunnen worden, om wat voor reden dan ook… Hou ze dan goed vast. Dichtbij je. Pak ze in en pak ze uit op het juiste moment en vlieg er dan in volle overgave achteraan. Maar in de tussentijd? Geniet gewoon lekker van wat je hier hebt. Nu.

Hier en nu is alles wat we hebben. Het verleden is een verhaal wat wij onszelf moeten vertellen. En de toekomst? Ja, die ligt nog open.

 

Hoe denken jullie hierover? Laat het mij weten in de reacties! 🙂

 

Meer lezen:

Op reis genieten van het nu is zoveel makkelijker dan thuis. Of niet?!

Voor iedereen die denkt dat ze geen geld hebben om te reizen

 

“There are some things succes is not…”

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

5 Comment

  1. Leuk geschreven!
    Inderdaad geniet van elk moment, het leven is zo voorbij!

    1. jolande says: Beantwoorden

      Inderdaad!! Dankjewel 🙂

  2. Wat een prachtig artikel, je slaat de spijker op zijn kop.

    1. jolande says: Beantwoorden

      Dankje Mirre!

  3. Sebastiaan says: Beantwoorden

    Wat kan ik me hier in vinden zeg. Soms denk ik geniet ik wel genoeg van het moment en denk ik niet te veel na? Momenteel zit ik in Nieuw Zeeland en echt wat een prachtig land. Het idee dat het soms ergens beter is, waarom? Gewoon leven in het moment is niet altijd even makkelijk maar zoals je zegt zou ik er wel wat van kunnen leren! Dit verhaal geeft toch weer waar dat deze reis ongelofelijk mooie ervaring is en veel van heb mogen genieten!!

Geef een reactie