De magie van je eerste reis

Vaak krijg ik de vraag: “Jolande, wat is nou eigenlijk je favoriete land?” en als ik dan zonder te denken antwoord geef, roep ik altijd: “Oeganda!”

Maar waarom eigenlijk?

Is Oeganda echt zoveel leuker om te bereizen dan de andere landen waar ik ben geweest? Als ik er over ga nadenken denk ik eigenlijk van niet. Maar wat zo bijzonder aan Oeganda was, dat het alles in één keer voor de eerste keer was.

Voor het eerst uit Europa, voor het eerst alleen in het vliegtuig. Voor het eerst boven een gat poepen. Voor het eerst op safari. Voor het eerst achterop de bodaboda (scooter) en voor het eerst de Afrikaanse geur rijken. Dát was zo’n unieke ervaring.

Toen ik twee jaar later weer op Afrikaanse grond stond, ditmaal in Malawi en Zambia, was dat óók heel bijzonder. Maar die eerste keer, die nieuwigheid, die onwennigheid en die verbazing: ja, die was er toch wel voor een deel afgeschrapt.

Voordat ik op mijn eerste reis ging, las ik ergens iets in de trant van: “Ga je voor de eerste keer naar Afrika? Schrijf. Schrijf. Schrijf. Want nooit meer ga je die dingen denken, die dingen voelen, die je denkt en voelt als je voor het eerst in Afrika bent.” En die woorden heb ik heel erg serieus genomen.

In drie maanden Oeganda heb ik drie dagboeken volgekalkt, met alles wat ik tegenkwam, voelde, zag, rook en ervoer. En als ik hem nu opensla kan ik er alleen maar van genieten. Ik deel mijn eerste stukje met jullie:

 

 

 

Mijn eerste dagboekstuk van mijn eerste reis naar Oeganda

“Omdat ik ‘s nachts aankwam kon ik helaas niet zien hoe Afrika er vanuit de lucht uitziet. Egypte daarentegen was prachtig verlicht met goud en parelkleurige randen. Het zag er echt paleiserig uit. Toen we uitstapten bij Entebbe kwam het eerste gevoel van het in Burgers Zoo zijn bij mij op. De geur en de klamheid en de geluiden. Ik hoor mijn vader als denken “Was dan gewoon lekker thuis gebleven”. Haha.

Naast het klimaat heb ik ook meteen wat meegekregen van de cultuur. De slapende man bij het geld-omwissel-loket, de rennende man wanneer ik wat drinken bestel en de zittende mannen met geweren die naar mijn mening op random plekken zijn verspreid.  De ‘prullenbakken’ zonder prullenbakken. Oftewel de troep op hoopjes langs de kant van de weg.

De eerste nacht sliep ik in Entebbe Backpackers. Gelukkig sliep ik niet alleen op de kamer. Ik vond het namelijk best een beetje spannend. Je komt in het donker aan, waar alles anders voelt, ruikt en klinkt. Maar je kan niet zien wat dat dan is. Het is enorm klam hier, gelukkig wel weinig muggen, maar ik heb zo slecht geslapen. ‘s Nachts regende het zo hard dat het leek alsof we naast een waterval sliepen. En midden in de nacht werd ik wakker met het gevoel dat er een enorme leeuw op mij sprong. Het zal de Lariam wel zijn die er voor zorgt dat ik gekke dromen krijg…

‘s Ochtends dacht ik in een paradijsje te kunnen douchen aangezien de douchekop groter is dan dat ik ooit heb gezien. Echter kwam er een miniscule pisstraal uit (HOE DAN?!). Ach ja, it’s all part of the African Experience…

Overigens het vermelden waard: de slimme Oegandees die mij idioot vond dat ik de elektriciteit van de douchekop afsloot. Echter zitten de stroomkabels naast het water en zit je op het randje te balanceren om geëlektrocuteerd te worden. Liever een koude pisstraal dan maar.

Na een raar ontbijtje scrambled eggs met zoet brood (niet te eten) ben ik Entebbe ingegaan.

WOW!

Ik ben echt in Afrika en het is hier prachtig.

Donker rode slingerende paadjes in het heuvellandschap, honderden verschillende soorten groene bomen en een stralende blauwe lucht. En dan die prachtige donkere mensen die hier over de paadjes slenteren… Waar komen ze vandaan, wat gaan ze doen?! Het is lastig om voor te stellen wat voor soort leven ze hier hebben in zo’n ander klimaat en werkelijk waar overweldigende natuur. Tot we uiteindelijk op de hoofdweg uitkwamen…. Druk! Toeterende boda boda’s en heel veel taxi’s waar de mannen half kwijlend uithangen. Verder overigens niet echt last gehad van opdringerige mannen en ook nog geen rennende kinderen op ons af gehad.

Entebbe lijkt niet bepaald onder de indruk van mij te zijn, wat bij mij juist wel het geval is.

Naast  de prachtige natuur ben ik heel erg gefascineerd van deze mensen. De keiharde Enrique Iglesias met Hero terwijl iemand zijn scooter zit te poetsen midden in de rimboe. De cheasy muziek die maar liefst uit 10 boxen komt tijdens een barbecue. De giechelende meisjes. De starende jongens. Ik kan nog niet inschatten wat ze denken.

Zal ik het leren deze reis? Zal ik er achter komen hoe het werkt, hier aan de andere kant van de wereld? Zal ik mij thuis voelen in een land die nou voor mij gevoel 360 graden anders lijkt dan de mijne?”

 

Drie maanden lang van de ene in de andere verbazing vallen

En het hield niet op bij alleen deze eerste dag van verbazing. Op mijn eerste reis naar Oeganda heb ik dat gevoel werkelijk waar elke dag vastgehouden. De ene dag stond ik in het meest afgelegen dorpje ooit, zonder enige faciliteiten. De huisjes waren van modder. Er was een klein buurtschooltje waar de kinderen wat lessen volgden op houten bankjes. De stoffen van de lange rokken zwiepen door het rode zand als de vrouwen door de afgelegen paadjes lopen.

Maar dan.

Gaat opeens een telefoon af.

De vrouw die voor mij loopt, met een tros bananen op haar hoofd, stopt en haalt onder haar lagen een telefoon vandaan.

Een telefoon?!

En heeft die hier bereik dan?

Maar het blijkt dat het niet de juiste telefoon is. Ze graait nog wat verder onder haar lagen en vindt er uiteindelijk nog één en neemt hem op.

Met open mond stond ik te kijken hoe de mensen hier leven van twee maaltijden op een dag, maar wel mooi twee telefoons uit hun zak toveren. Of Facebook. Ie-de-reen heeft Facebook.

 

Van groene dorpjes naar stinkende sloppenwijken

Een maand later verhuis ik van het pittoreske groene dorpje, naar een grijze sloppenwijk. De vreugde die ik de eerste maand overal om mij heen voelde was weggevaagd. Weer viel ik in een verbazing. Eerst van afschuw: hoe kunnen mensen hier leven? Maar langzaam aan naar respect: hoe kunnen mensen hier een gelukkig bestaan opbouwen? Als ik de zoveelste vrouw met de radio hoorde meezingen, of een straatkind de gekste moves zag doen op de Afrikaanse beats.

 

Optimaal genieten van de natuur

Los van de cultuur die zo overweldigend was voor mij, was het leven in  de natuur dat ook en alle gemakken en ongemakken die daarbij kwamen kijken. In Nederland leef -althans ik- best wel veel binnen. In Oeganda was ik hele dagen buiten en voelde ik hele dagen de zon op mijn lichaam of zat ik lekker te genieten van de schaduw. Ook als je niks te doen had zat je buiten. Gewoon met wat mensen. Te zitten. Of te kletsen. Binnen heeft immers niet veel meer te bieden dan een oncomfortabele bank, een tafeltje om aan te eten en een krakkemikkig bed. Hoe graag ik in Nederland wel niet in mijn bed lig. In Oeganda had ik er na acht uur slaap meer dan genoeg van om rugpijn te voorkomen 😉

De hele dagen buitenleven geeft je zoveel meer het gevoel dat je echt in leven bent. De hele dag maak je de dynamiek van het leven mee. Van rustig in een dorpje zijn, tot in een stoffige stad… Of als hoogtepunt: midden in de savanne slapen, tussen de giraffes en olifanten en ‘s ochtends je tandenpoetsen terwijl je uitkijkt op deze zoogdieren.

 

Je eerste reis buiten Europa is zó iets unieks.

Voor het eerst stap je compleet uit je comfortzone en krijg je een totaal andere kijk op wat de wereld allemaal te bieden heeft. Al die natuurdocumentaires die je hebt gezien, of de Grenzeloos Verliefd afleveringen in gekke landen, of de spannende boeken die je hebt gelezen, of al die Facebook foto’s van je vrienden… Het gaat in één keer leven.

 

Wie kijkt er ook met heel veel geluk terug op zijn eerste reis? En, voor wie is het land van zijn eerste reis stiekem ook nog steeds zijn favoriete land?! Laat het mij weten in de reacties, ik ben reuze benieuwd!

En voor diegene die binnenkort hun eerste reis gaan maken:  Schrijf. Schrijf. Schrijf. Want nooit meer ga je die dingen denken, die dingen voelen, die je denkt en voelt als je voor het eerst op reis bent!

 

Meer lezen?

Foto’s die vertellen waarom je niet naar Oeganda moet gaan!

De “single story” van Afrika naar de wereld

 

Op reis genieten van het nu is zoveel makkelijker dan thuis. Of niet?!

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

Geef een reactie