De Bromo vulkaan beklimmen zonder tour | Java, Indonesië

Midden in de nacht opstaan om in de kou een actieve vulkaan te beklimmen? Zonder gids? Klinkt als een top plan, toch? Vandaag neem ik je mee in een nacht en dag vol koude en warme avonturen op de Bromo vulkaan in Indonesië!

In het pikke donker naar de Bromo…

Het is twee uur ‘s nachts en mijn wekker gaat. Nog geen drie uur geleden besloot ik mijn ogen dicht te doen en nu is het alweer tijd om op te staan. Een wereldreis gaat niet altijd over rozen, ook ik zet soms op onmenselijke tijden de wekker om vreemde dingen te gaan doen: een actieve vulkaan beklimmen bijvoorbeeld.

Bromo per tour

Vrijwel iedereen heeft besloten om de Bromo te doen met een tour. Je wordt bij het hotel opgehaald met een jeep en rijdt naar een uitzichtpunt. Hier kun je de zonsopgang bekijken over de Bromo vulkaan. Dit schijnt waanzinnig mooi te zijn – google maar – maar in het seizoen dat wij zitten (oktober) zijn de zonsopgangen niet zo mooi meer. Juni, juli, augustus zijn hiervoor de beste maanden. Ook op de dag dat wij gingen hoorden wij van de tourgangers dat ze letterlijk niks konden zien en de Bromo achter een wolk verstopt bleef. Ze hadden uitzicht over een grasveld en hadden daar zo’n twintig euro extra voor betaald. Jippie.

Mijn Bromo ervaring zonder tour

José, ik en nog vier andere avontuurlijke jongens zonder geld besloten om geen tour te doen. Een stuk avontuurlijker: want je loopt naar de vulkaan, in plaats van met een jeep. En een stuk voordeliger. Je betaalt namelijk alleen de entrance fee aan de voet van het nationaal park. Dit kost Rp. 217.000 (13 euro) door de weeks en Rp. 317.000  (20 euro) in het weekend. Overigens kun je dit ook omzeilen door op een andere plek het park in te lopen, dan waar de ticket office staat.

Omdat wij geen tour hadden geboekt, was er geen jeep die ons kwam ophalen. Hoewel beloofd was dat een auto ons van het hostel naar de rand van het nationaal park zou brengen, bleek dit om drie uur ‘s nachts niet meer het geval te zijn. Of nou ja, in de mond van de receptionist: “Het interesseert mij niet of jullie wel of niet worden opgehaald, jullie hebben niet via mij geboekt.” Ok. Daar stonden we dan, te bibberen en beven om drie uur in de ochtend met de meest onvriendelijke Indonesiërs van het hele land.

De overnachtingen rondom Bromo staan bekend om hun klant onvriendelijkheid. Het maakt toch geen donder uit hoe ze voor hun gasten zorgen, want de gasten “komen toch wel”. Ontzettend jammer, want de rest van onze maand in Indonesië hebben we echt alleen maar heerlijke accommodaties gehad bij super lieve mensen!

 

Snel keek ik op mijn telefoon hoe lang het lopen was naar de ingang van het park. We bleken letterlijk in de middle of nowhere te slapen, wat op meer dan twee uur lopen van de Bromo vulkaan lag. In principe konden we dit lopen, maar ook wij wilden graag de zonsopkomst enigszins meemaken op de Bromo vulkaan. Met deze afstand was dit niet mogelijk.

Smekend gingen we terug naar de receptionist of er toch een auto kwam om ons te brengen. Drie kwartier later en heel veel gestaar in het donker verder en ik die al bijna terug naar bed was gekeerd omdat ik de hoop al had opgegeven… kwam er eindelijk een auto aanzetten. Hoezee!

We werden bij de ingang van het nationaal park gedropt, recht voor de ticket office. Geen kans voor ons dus om de toegangsprijs te omzeilen. Maar hé, we waren bij de ingang aangekomen en hadden nog tijd om de Bromo op te lopen voordat de zon opkwam!

De weg zoeken naar de Bromo vulkaan

Snel begonnen we te lopen met onze map op de telefoon. Echter leek het één groot voetbalveld (x 100 zo groot). Er was geen weg te vinden. Met onze zaklampjes probeerden we wat te zien, maar we zagen enkel meters vol met zwart as voor onze voeten.

Na een tijdje lopen zagen we op een gegeven moment een soort van heuvel. We liepen er maar op af, in de hoop dat dit de Bromo was. We slingerden wat naar rechts, wat naar links, rechtdoor en liepen weer terug. Sprongen over een droogstaande rivier heen en probeerden onze enkels niet te verzwikken in de grote gaten in de weg vol as. De Bromo was een aantal jaar geleden nog uitgebarsten en de resten hiervan waren onder onze voeten te vinden.

Het leek zo’n surreële wereld, hier over het donkere as te lopen, zonder enige licht om ons heen en geen idee waar heen te gaan.

Een uur later begon de zon lichtelijk op te komen en zagen wij eindelijk de Bromo liggen. Althans, dat dachten wij. Er liep een enorme trap omhoog en op de top zagen we drie mensen staan. Dit moest vast de weg naar de krater zijn! De heuvel die wij probeerden te trotseren bleek iets anders te zijn.

Ondertussen was het helemaal licht geworden en was het lachwekkend om te zien wat voor pad we hadden afgelegd. Moet je nagaan wat er zonder licht gebeurt als je de weg moet vinden! Het was zó makkelijk om naar de Bromo te lopen. Letterlijk gewoon rechtdoor. Niet te missen. Maar omdat wij niet genoeg licht hadden en enkel de sterren die ons leidden (klinkt romantisch, maar we hadden er helemaal niks aan) liepen wij in cirkels vlak voor de Bromo rond.

De trap omhoog was vermoeiender dan gedacht en waar ik het een paar minuten geleden nog ijskoud had met mijn fleecevest aan, begonnen de zweetdruppels nu op te komen. Nog even doorzetten en  dan zijn we bij de top!

Kolkend lava en een knetterend geluid

De Bromo vulkaan is een vulkaan die precies zo is wat je van een vulkaan verwacht. Maar dan met heel veel geluid. Uit de actieve krater kwam zoveel gedonder, wat het meest te vergelijken valt met opstijgende vliegtuigen. Er kwam allemaal rook uit de krater, waardoor het lastig was om de lava te zien. Zo nu en dan zagen we wat vonken en zagen we het kolkende lava. De geur die uit een vulkaan komt is iets minder lekker: het ruikt het meest naar rotte eieren. Hangend boven deze krater werd ik helemaal opgeslokt in het hier en nu. Zo bijzonder!

Alleen op de Bromo

Omdat alle mensen van de tour eerst naar een ander uitzichtpunt (zonder resultaat 😉 ) gingen, hadden wij de Bromo praktisch voor ons alleen. Nog zo’n tien anderen liepen rond rondom de enorme krater. Langs de rand kon je een heel stuk lopen, maar ik durfde niet helemaal rond te lopen omdat sommige stukken heel erg smal waren. Dit wordt overigens ook afgeraden. Maar gelukkig kun je op een groot deel wel lopen en kun je de enorme krater vanuit verschillende hoeken aanschouwen.

Hoewel het een heel gedoe was om midden in de nacht op te staan, de weg te vinden en in de kou de Bromo op te klimmen… Was het het zó waard. Wat indrukwekkend om boven op een actieve vulkaan te staan, in de krater te kunnen kijken en daarnaast over het uitgestrekte landschap te kunnen staren wat half bedekt is met zwart as. Recht alsof we in een soort alien film waren beland.

Indrukwekkend!

Staat de Bromo vulkaan op jouw bucketlist? Of heb jij al andere vulkanen gezien? Ben benieuwd naar jullie ervaringen!

Meer lezen?

 

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM

4 Comment

  1. Mooi verhaal!

    Ik heb de Bromo twee keer bezocht, beide keren met een tour. Maar ook dan valt de accommodatie tegen….

    1. jolande says: Beantwoorden

      Dankje!! Ja die accommodatie… Maar het is het allemaal waard. Bromo is echt geweldig! Tof dat je zelfs 2x bent geweest!

  2. Simone says: Beantwoorden

    Hi wij zijn vorige week (dus eind november 2017) met een Sunset tour naar Bromo gegaan. We sliepen in een goed hotel/guesthouse in Malang, werden om 10 uur opgehaald door een Jeep en zijn naar Bromo gereden. Eerst nog bij een mooie waterval gestopt. Toen rond half 3 bij de vulkaan en er was verder helemaal niemand! We stonden daar boven aan met zijn 2-en! Een aanrader als je rond deze periode van het jaar gaat en er toch geen (mooie)zonsopkomst te zien is.

    1. jolande says: Beantwoorden

      Wat tof dat jullie er al zo vroeg waren! Moet inderdaad een geweldige ervaring zijn zo in het donker met die bonsende vulkaan!!

Geef een reactie