Bang om te reizen? Na dit verhaal niet meer!

Aan het eind van dit verhaal heb ik jou overtuigd om een vliegticket te boeken naar een land waar je stiekem heel graag heen wilt, maar eigenlijk niet durft. Lees maar. En overwin samen met mij je angst. 😉

Een verhaal begint altijd met een emotie. Deze keer was het angst. Angst die ik bovendien van vriendlief naar binnen geschoven kreeg.

Het is dinsdagavond, elf uur. We bevinden ons in een kamertje in het centrum van Edinburgh. Ik ben de hele dag binnen geweest en bedenk in een opwelling dat ik nog even buiten een rondje wil lopen voor het slapen gaan. Alleen vriendlief wilt niet mee.

“Prima, no problemo, ik loop zelf wel even een rondje.” Ik heb al bijna mijn jas aan voordat ik word tegengehouden. “Ik weet niet of ik het wel zo fijn vind als je nu nog alleen naar buiten gaat.”

Huh? Even heb ik het gevoel dat ik weer 16 jaar oud ben en mijn ouders om toestemming moet vragen om uit te gaan. We hebben dat moment waarschijnlijk allemaal gehad – en allemaal gehaat.

Hij begint een verhaal over hoe gevaarlijk het kan zijn om als vrouw alleen op straat te lopen in het donker. Goh, alsof ik dat zelf niet weet. Maar we zijn in Schotland, niet in één of andere onderontwikkelde uithoek van de wereld. Hij maakt er nog een grapje over en ik beloof hem dat ik over ongeveer een halfuur weer terug ben.

Eenmaal buiten voel ik mij toch niet op mijn gemak. Ik loop met een boog om mensen heen en blijf om mij heen kijken of ik vreemde dingen zie. De stad voelt een stuk donkerder aan dan normaal.

Ja, ik had je iets leuks beloofd over reizen. Maar lees nog even met mijn hersenspinsels mee… Het komt echt.

Ik heb mij altijd al ongemakkelijk gevoeld in het donker. Alleen in een donker huis zijn maakt mij bang. Net als alleen door het donker lopen of fietsen op straat. Over de jaren heen ben ik er wel makkelijker in geworden. Met name mijn eerste reis naar Oeganda heeft mij geholpen om mij over mijn angst voor het donker heen te zetten.

Het grappige eraan was dat ik in eerste instantie zonder enige twijfel of angst naar buiten wilde gaan. Maar door de dingen die tegen mij gezegd waren, ik opeens bang was geworden. Hoewel ik het binnen weg lachte, was dat buiten een stuk moeilijker. Ik was bang. All over again.

Terwijl ik liep door het donker, kon ik niet ontspannen zoals ik gehoopt had. Ik kon enkel nadenken over waarom ik opeens zo angstig was. Hoewel ik het in huis nog kon weglachen, was dat buiten -alleen- in het donker een stuk moeilijker. De dingen die tegen mij gezegd waren spookten door mij hoofd.

“Wat als er iets zou gebeuren?”

Ik hoorde een politie-auto naderen en dacht bij mijzelf: “zie je wel dat het geen goed idee was om naar buiten te gaan.”

Tot de politie-auto natuurlijk met een ruime bocht om mij heen reed.

Opeens realiseerde ik mij dat ik enkel bang was voor de woorden en niet bang was voor de nacht. Als iemand mij tien minuten geleden had verteld hoe geweldig mooi het buiten in de nacht was geweest, dan had ik die dingen gezien.

En nu gaan we diep… 

Woorden hebbeen zoveel invloed op hoe wij ons voelen en wat wij denken. Het nieuws, maar ook je vrienden en familie laten elke dag hun sporen op jou na: hoe jij naar de wereld kijkt; waar jij gelukkig van wordt; waar jij bang van wordt; welke dromen jij hebt. Ons brein slurpt alle informatie gulzig naar binnen en selecteert dan degenen waar wij de grootste emoties van krijgen: blijdschap, maar ook verdriet en angst.

Deze gedachten kunnen soms wel jarenlang bij ons blijven.

Kan jij je nog herinneren wat je deed toen 9/11 gebeurde? Of toen je hoorde van de aanslag in Parijs? Of wat er gebeurde toen jij je vriend of vriendin ontmoette? Of wanneer een geliefde overleed?

Gebeurtenissen met veel emoties blijven beter hangen. Net als dat woorden waar veel emotie aan wordt gekoppeld, beter blijven hangen.

Woorden kunnen zoveel invloed op je hebben. Ook als ze niet waar zijn.

Ik ben doodsbang voor polsen. Ik hou er niet van om ze te zien of om ze aan te raken. Laat staan dat iemand mijn polsen mag aanraken. Mijn klasgenoot op de basisschool heeft ooit tegen mij gezegd dat je dood kan gaan aan je polsen. Dat er een hele grote ader in je polsen zit die kan knappen en dat je dan dood kan bloeden. Jong en onwetend als ik was… Die gedachte draag ik sindsdien met mij mee. En zelf als ik dit typ word ik er weer helemaal kriebelig van. Toch weet ik dat er  een veel groter risico is door op straat te lopen en bijvoorbeeld geraakt te worden door een auto, dan als iemand mijn pols aanraakt.

Toch is dat laatste 1.000.000 x enger voor mij.

Ben ik raar?

Ja. Vast.

Maar iedereen heeft zo’n irreële angst. Wat is die van jou?

Misschien weet je waar die vandaan komt. Misschien niet. Het maakt niet uit. Het feit is dat je weet dat het irreëel is.

En waarom ik dit hele psychologische gezwets hier typ…

95% (dit getal komt gewoon uit mijn losse ‘pols’ 😉 ) van de Westerse bevolking is bang voor reizen in onderontwikkelde landen. Bang dat ze beroofd zullen worden of aan een gekke tropische ziekte overlijden.

Het is niet dat het niet kán gebeuren. Het is alleen dat de angst in de woorden het probleem soms veel groter kan maken.

Heb jij ook een angst voor een bepaald land? Of voor reizen in het algemeen?

Toen ik voor het eerst naar Oeganda ging was ik doodsbang. Bang dat ik beroofd zou worden of aan een gekke tropische ziekte zou overlijden.

Is het gebeurd?

Nee.

Denk jij dat het veiliger is om in Frankrijk op vakantie te gaan, dan om bijvoorbeeld in Malawi te gaan backpacken?

“Tuurlijk is dat veiliger,” hoor ik je al zeggen.

Terwijl ik zou zeggen: “Malawi is veiliger. Die hebben die gekke aanslagen tenminste niet. Ik bedoel maar.”

Alles kan eng zijn en alles kan veilig zijn. Het is net hoe je er naar kijkt.

Dus:

Boek dat ticket naar dat land waar je altijd al bang voor bent geweest maar stiekem al jarenlang over loopt te dagdromen… Want – waarschijnlijk 😉 – valt het allemaal wel mee.

  • Ik kwam ook levend terug uit Oeganda.
  • Ik heb nog steeds beide polsen en ben nog niet dood.
  • En ik kwam ook gewoon weer veilig terug bij vriendlief na een halfuur gepeinsd te hebben over al mijn angsten in donker Edinburgh.

Liefs uit Schotland (niet het meest avontuurlijke land, dat weet ik, maar wel een mooie).

Welk (eng) land staat nog op jouw bucketlist? 

Lees hier verder:

Waarom je nu je angsten over ontwikkelingslanden moet loslaten

Dit zijn de meest vriendelijke landen (en Nederland staat niet in de top 10)

Social Check-in!
FACEBOOK
FACEBOOK
INSTAGRAM
YOUTUBE
YOUTUBE

Geef een reactie